Zakamarek

Weekend z Królewną

2010-08-12T11:36:00.010+02:00

Kiedy zna się człowieka wirtualnie, czasem nawet dłuższy czas i cieszy się tą relacją, rozmawia, wspiera, odnajduje w drugim swoje spojrzenie na życie, nieraz zadaję sobie pytanie-czy to miało by miejsce także w realu, czy taka przyjaźń zaistniałaby. chciałaby się rozwijać, czy ten człowiek byłby tym, o którego znajomość nadal by się zabiegało - chciałoby się przekonać po prostu - z kim tak najprawdziwiej ma się do czynienia po tej drugiej stronie monitora.

Nie raz przekonałam się z rozczarowaniem ile tzw. wakacyjnych intensywnych znajomości kończy się wraz z powrotem do czasu pracy a też jak ludzie czytający blogi są skłonni upraszczać, idealizować zarówno same osoby jak i życie innych poznając ich jedynie poklatkowo. Ciągle mam w sercu to co o sobie objawiła nam Elizka z Utkane z marzeń. O ile bardziej można teraz zrozumieć czemu tak intensywnie żyje, czuje,wzrusza się, kocha.
Tak sobie myślę teraz, że wystarczy, że poznajesz zaledwie, co którąś sekundę z życia innego człowieka a już możesz wysnuwać o jego słowach, czynach, tym jaki jest, fałszywą opinię.

Na blogu,w mailu, czy poprzez gg pokazuje się tylko część siebie, wydziela się siebie innym z braku innej możliwości lub z wyboru - fragmentarycznie.
Nie usłyszysz prawdziwego brzmienia wypowiadanych słów, nie dojrzysz płynnego przepływu mimiki twarzy, widząc jedynie zdjęcie z wystudiowaną miną, pomyślisz co najwyżej "urocza", pomyślisz "gbur", Nie zobaczysz co ukrywa się zaledwie kilka centymetrów poza wymuskanym kadrem zdjęcia, nie zrozumiesz czemu ktoś coś tak bardzo ceni a od czegoś innego tak stroni, czemu to i tamto wywołuje takie reakcje, póki nie poznasz człowieka twarzą w twarz i nie posłuchasz co i jak mówi.

Gdy zdarza się okazja by spotkać się z kimś kogo się lubi wirtualnie warto z niej skorzystać, i mimo że można sporo utracić z iluzji, wyobrażeń, warto zaryzykować tym bardziej dlatego, że można wtedy potwierdzić też coś co było dotąd tylko wirtualne, przekonać się, że coś może wyglądać o dziwo nawet lepiej, a na pewno pełniej niż poznane z wirtualnej rzeczywistości.

O takich sprawach właśnie, my filozoficzne dusze, rozmawiałyśmy sobie w ostatnich dniach z Kasią -Królewną z niedawnego bloga Caffe House ( prowadzi teraz mniej ujawniany blog- Long road home) , która przejechała do Gdańska aż Poznania by po raz drugi spędzić ten weekendowy czas z naszą rodzinką i przy okazji trochę pozwiedzać.

Fantastyczne jest też w takich odwiedzinach gości z daleka to, że motywują do ambitnych planów, bo chce się im pokazać to co najlepsze, odwiedzić miejsca, które co prawda są blisko nas, a które z rozmaitych powodów zostały zaniedbane bo proza życia każe z powodów praktycznych wybierać albo te najbliższe za miedzą, albo już bardzo odlegle - urlopowe.

A dzięki Kasi wystarczyło, że zaledwie wparowała w nasz dom, a już wstąpiła w nas nowa energia- posililiśmy się,zebraliśmy manatki i wybraliśmy się całą naszą ludzko zwierzakową czeredą samochodowo do miejsca, w którym ostatnio byłam 4 lata temu mimo, że ciągle tęskniłam, oddalonego od nas o 45 km, zapodzianego wśród lasów i łąk , dala od cywilizacji - Monasteru Betlejemitek w Grabowcu koło Szemudu.

Widok na monaster ze wzgórza

Zamieszkują w nim eremitki żyjące według surowej reguły kartuskiej - siostry będąc swoją modlitwą w samym sercu spraw świata jednocześnie wyrzekają się go, izolując od jego zgiełku ich monastery z racji reguły są położone jak najdalej od cywilizacji, obowiązuje je klauzura, nieustanna modlitwa, reguła milczenia, wytężona praca( zarabiają na swoje życie pisaniem ikon , rzeźbieniem w glinie, drewnie).

modlitwa jest ich chlebem powszednim (zdjęcie zapożyczone z internetu)

betlejemitka pisząca ikonę (zdjęcie zapożyczone z internetu)

(zdjęcie zapożyczone z internetu)

Miejsce to kiedyś gdy mi je pokazano poraziło mnie od pierwszego wejrzenia- często nazywam je bo to prawda- Niebem schodzącym wprost na ziemię.

Droga do mniszek wiedzie najpierw przez ponury gęsty las, potem przez okoliczne łąki z pasącymi się krowami aż w końcu dociera się pod ich wysoka bramę.

brama do innej rzeczywistości

tak brzmi pełna nazwa monasteru

eremy mniszek

wkraczamy do sacrum

kameralny kościółek eremitek

Jakże się ucieszyłam gdy trafiłyśmy akurat na ich godzinę śpiewu komplety- w większości są to młode siostry i ich glosy brzmią po prostu cudownie. Eremitki można obserwować z chóru, uczestniczyć z nimi w nabożeństwach ale reguła wyciszenia obowiązuje każdego gościa tego niezwykłego miejsca.
Spojrzałam tam na chórze w pewnym momencie na Kasię i gdy dostrzegłam łzy spływające po jej policzkach już wiedziałam że i ją oczarowało to miejsce.

korytarzyk świątyni wiodący na chór- miejsce dla wiernych

strefa dolna jest dostępna poza wyjątkowymi sytuacjami tylko dla sióstr i kapłana (zdjęcie zapożyczone z internetu)

mniszki modla sie w niezwykle poruszający sposób, wzniesione ręce, głębokie pokłony do ziemi, padanie na twarz podczas Konsekracji, (zdjęcie zapożyczone z internetu)

niezwykle wyciszonego, dyskretnego zachowywania się w świątyni przestrzegają tu bezwarunkowo wszyscy przez wzgląd na siostry

Dla zainteresowanych spędzeniem czasu w takim mistycznym miejscu zdradzę, z czego korzystają moi znajomi i ja mam w planach kiedyś, że eremitki mają na terenie monasteru oddzielny domek dla gości gdzie za ofiarą można spędzić kilka dni przyłączając się do życia według ich reguły milczenia, rytmu dnia, modląc się razem z nimi, obcując z otaczającą ze wszech stron to miejsce przyrodą. Dla uspokojenia dodam, że siostry podobno karmią wyjątkowo smacznie i oryginalnie, wiele potraw pochodzi z kuchni francuskiej skąd te wspólnoty pochodzą. Dogadać się z nimi także można bardzo mile i nie koniecznie na migi ponieważ dana siostra pełniąca dyżur w danym tygodniu, miesiącu na ten czas dostaje dyspensę na kontaktowanie się z otoczeniem.
Z tego co wiem w Polsce to jedyna taka betlejemicka wspólnota monastyczna.

Kolejnym zaniedbanym przez kilka dobrych lat punktem atrakcji mimo, że planowałam ale wypadały nam w tym okresie zawsze wyjazdy, był nasz nadal trwający Jarmark Dominikański a dokładniej celowałyśmy na rozłożony na kilku uliczkach targ staroci gdzie masę wiekowych i podrabianych na wiekowe różności zarówno wywołujących pisk zachwytu co zdziwienie- rupieci, czekających na takie jak my niegdysiejsze dusze.
Uwielbiam buszować pośród takich rzeczy i u Kasi odkryłam ten sam gen odkrywcy, szperacza. Ze względu na wcale nieatrakcyjne ceny skończyło się na zakupie drobiazgów kilku fotografii, pocztówek, monet, kluczyków.

A nad morze przez nas niedoceniane już troszkę choć piękne-też się wybraliśmy z Kasią. Ja spędziłam w dawnych swych młodzieńczych czasach 5 lat edukacji w plastyku nad samiuśką plażą - ciągle ją malując rysując na ocenę, więc mam ja opatrzoną nieco, Kasia natomiast cała swą istotą pożądała morza i zamoczenia stóp na przemian w morskim piasku i wodnej pianie- była więc i plaża ale znów ta u nas najmniej popularna i dzięki temu czystsza i bardziej kameralna- plaża na Wyspie Sobieszewskiej.

Królewnę w ten weekend przeciągnęliśmy jeszcze ambitnie i ochoczo po naszych lasach i łąkach i gdy wróciliśmy wieczorem z wojażowania mieliśmy już potąd wszelkiego chodzenia i zwiedzania.

Miniony weekend był więc jednym słowem wspaniały i kulturalnie i duchowo- dzięki Królewnie Kasi. Dziękuję.

Po długiej nieobecności

2010-07-27T23:08:00.012+02:00

Od czego by tu zacząć bo sama już nie wiem. Dałabym wszelkie dowody na to, że jestem niegrzeczną dziewczynką w dodatku bez manier, gdybym Was najpierw Kochani nie przeprosiła za tak długie milczenie. Wyjaśniając, oczywiście moim zamiarem nie było porzucenia bloga, ktoś nawet prosił w międzyczasie ” tylko nie kasuj go”... przeczuwając taką możliwość - takiego zamiaru nie miałam i nie mam mimo to, faktycznie ostatni mój wpis jest z 3 maja a dziś przecież już mamy prawie 3 miesiące do przodu.

Tyle razy roiłam sobie już w głowie co i jak opiszę, ale jakoś tak..., no nie wiem ospałość blogowa mnie ogarnęła tym bardziej, że w codzienności trochę się działo (między innymi w związku z naszym nowym życiem we troje i już posuniętymi daleko w działaniach biurokratycznych i projektowych planami budowy domu w przyszłym roku).

Owszem zaglądałam czasem i na swego bloga siląc się a nie mogąc nic naskrobać bo za dużo wszystkiego w mojej głowie się działo i na Wasze wpadałam od czasu do czasu starając się być na bieżąco ale dopadła mnie taka nieudolność pisarsko- komentatorska i wciąż zadawałam sobie pytanie o czym mogłabym ja teraz pisać by nie nużyć Was okrutnie, gdy moje myśli i zatroskanie pochłonęło tak bardzo dziecko a ulubione sentymentalne zakątki mieszkania, którymi mogłabym się podzielić fotograficznie ustąpić musiały z konieczności miejsca pod przyborniki i meble dziecięce . Tak niestety sie sprawy mają w naszym mieszkaniu- a teraz jak nie łóżeczko Gabrysia w naszym przekornie nazwanym dużym pokoju dostawione w końcu do naszego, po 3 miesiącach spania z malcem wespół zespół w jednym -w poprzek łóżka dosłownie z nogami zgiętymi w kolanach przy ziemi , to jeszcze pstrokata od zawieszek mata edukacyjno ćwiczebna rozłozona na srodku pokoju psująca wszelkie moje dotychczasowe aranżacje wizualne tego pomieszczenia co pociągnęło dodatkowo przemieszczenie się kilku innych mebli w celu upchnięcia w całej przestrzeni mieszkania tak, że posłanie psie ma swoje miejsce obecnie na ...balkonie z braku wszelkiego miejsca a same psy już nie mają pojęcia gdzie się ułożyć by kimnąć dłużej by nie zostały poproszone o przeniesienie zadów gdzie indziej, a że coraz częściej życie codzienne z synkiem toczy się na dywanie to nastąpiła już jakiś czas temu konieczność zainstalowania praktycznego płotka bo inaczej Taffi eksploruje nosem wszystkie dziecięce ciekawostki jak ucho, oko, raczki i stópki, co mnie nieco wzdryga muszę przyznać bo kto go wie co sobie myśli, wszak był dotąd moim ukochanym pierworodnym, a Franek dybiący wręcz świadomie na sekundy mojej nieuwagi by podbiec do Gabrysia i obsypać malca czułościami nieskończonymi swego gorącego , zamszowego języczka na co Gabryniu dostaje osłupiałego spojrzenia i nie wie co się dzieje ( na szczęście nie ma zamiaru płakać) albo zabawki mu noszą pod samą twarz gdy wsparty na raczkach leży na brzuszku i stękając trenuje, chcą by im w dodatku rzucał a on ani be., ani me, tylko się poci i ślini z wysiłku więc Franek się niecierpliwi i powarkuje zaczepnie z merdającym ogonem wielce się dziwiąc się, że to tniby takie podobne do mości panstwa a takie niewydarzone jakieś.

A tak w ogóle to wybaczcie ale jak się zostaje matką to coś się takiego kobiecie dzieje z mózgiem, że musi wypowiedzieć przy innych choć słów kilka o tym w czym maluch postępuje bo to jej duma i chwała tak więc i ja sobie teraz ulżę podłączona notabene do laktatora dla przyniesienia innej ulgi- tak tak ostatnio działam na wiele frontów naraz.

Tak więc Gabryś przekroczył już 5 miesięcy i jest już super kontaktowy chlopak z niego, któregoś razu w połowie czwartego gdy gmerałam w jego paszczęce zastepujac jego palec, swoim najzwyczajniej mnie ugryzł czymś ledwie co wystającym i tak odkryłam dwa wyrżnięte już zęby, które dziś już dumnie górują nad resztą pejzaży jego licznych uśmiechów. Zaczyna też powoli sposobić się do siadania co zaskoczyło nas podczas naszej pierwszej z nim urlopowej wyprawy do rodziny na drugim końcu Polski w ostatnich dwóch tygodniach gdy to przed wyjazdem nie mógł jeszcze przerzucić się na brzuch z pleców klocuszek jeden a za to w innym, nowym otoczeniu posród masy atrakcji naddatek uwagi i adoracji wszystkich począwszy od pra po dziadków, ciotek i pokątnych tak jakoś go zachęciły do aktywności ruchowej , że w 12 dni wykonał krok milowy w swoim rozwoju sprawnościowym i po koniec mało, że przerzucał sie jak foczka t z plecow na brzuch to ułożony na czyichś kolanach usilnie zaczal napierać i podnosił się do siadania .
Poza tym w związku z tym całym wyjazdem ponad 600 km do dziadków Gabrysia kamień spadł mi z serca bo jednak miałam w związku z ta podrożą naprawdę wiele obaw zwłaszcza o kręgosłup i cierpliwość dziecka, w końcu 9- 10 godzin w jedną stronę w foteliku samochodowym rzecz jasna z przerwami (3)na ułożenie w gondoli dla wytchnienia kregosłupa oraz kilka wypadów po 250 i 300 km dziennie do najblizszych pałaców, co dało w sumie wszystkiego zliczyłam niemal 1900 km w podróży, to i dorosłemu dałyby w kość a co dopiero 5 miesięczniakowi a ten zniósł je wzorowo w sumie całą drogę przejazdu za dnia przesypiając gdy normalnie jest aktywny. W dodatku wszędzie zwiedzał z nami w chuście i wnętrza pałaców i pałacowe ogrody i wystawy i już wiemy, że nie istnieje coś takiego jak konieczność ograniczania się w podróżach drastycznie z powodu niemowlęcia niezależnie jak się je karmi ,gdy ma się chustę no i jakikolwiek samochód, który by pomieścił te wszystkie niemowlęce niezbędniki.
Także staramy sie zarazic od maleńkości naszym sposobem na życie i milościa do przyrody i historii naszego malucha, zeby był to tez w przyszłości jego sposob na życie i stany szczęsliwe.

uroki podróżowania w samochodzie wypchanym po brzegi, dzięki kocykowi na suficie fotelika maly myślał,że to noc


krótki przerywnik w podroży na rozprostowanie i posilenie

tu przy okazji w trakcie innej wycieczki ze zwiedzaniem zabytków w chuście łoże skonstruowane z dwóch krzeseł restauracyjnych i chusty

Pic sie chce i mamie i dziecku


pierwsze z wielu spotkań Gabrysia z rodzina- tu ze stęsknionymi dziadkami

zwiedzając krużganki starego kościoła


zaznajamianie z zoologią


i botaniką

oraz historią i zabytkami tu podczas zwiedzania zespołu pałacowo parkowego w Kozłówce


przed pałacem w Kozłowce- bardzo bogate jak na polskie zamki wyposażenie wnętrz pałacu, ocalałe dzięki zabiegom dawnych właścicieli mimo wojny


fragment pałacu w Kozlówce


tyly pałacu

fontanna pałacowa

widok palacu na tle ogrodów


widok na kaplicę

tak .... w środku

witraz Zwiastowania mnie urzekł

grobowiec Zofii Czartoryskiej

widok na pałac w Krasiczynie-ten został bardzo zniszczony podczas wojny- nic we wnetrzach nie przetrwało


zamyślona pośród ogrodów krasiczyńskich


widok na tyły pałacu


zwiedzanie

piękne zdobienia fasady

odtworzona z fotografii i opowieści ludzi kaplica zamkowa, kiedyś wyglądała zdecydowanie okazalej - cały zamek został doszczętnie zniszczony,zdewastowany przez armie radziecką

grobowce rodzinne i ciała zostały sprofanowane płyty potłuczone a trumny wykorzystane jako poidła dla koni- tu odtworzony z kawalkow grób 16 letniej córki właścicieli pałacu


widok z przepięknego parku na zamek

aleja tujowa jedna z wielu ciekawych miejsc w dzikim parku pałacowym

wielkie kilkuset letnie dęby krasiczyńskie

odpoczynek po zwiedzaniu w parku zamkowym

tu w łóżeczku turystycznym film urwał mu sie podczas zabawy ależ było w tych dniach gorąco


Zamość fragment bramy wjazdowej na stary rynek


w zamojskim Nadszańcu

blada dama przed fortyfikacja zamojską


w oku słońca w zaułkach Zamościa


pod żydowską bożnicą trochę mi zajęło dołączanie fotek bo tez w końcu dojrzałam by przestawić się na nowsza wersje bloggera w edytowaniu zdjęć, stąd takie zawirowania podczas gdy trochę z Was już próbowało czytać:) Teraz juz gotowe. Dzieki, ze znow odwiedzacie...

Niespodziewanka:)

2010-05-03T22:00:00.009+02:00

Zaraz po haftowanym koniku miałam już dawno pochwalić się jeszcze czymś i znów zaświadczyć, że tyle wokół dobrych duszyczek no ale przesunęło mi się to znacznie w czasie bo przebrzydły wirus zwalił najpierw z nóg mnie- dogorywałam dosłownie, potem Gabrysia kichało, prychało, kaszlało biedactwo, ale jakoś Bogu dzięki dzielnie wyszedł bez antybiotykow z choroby, a na koniec męża, którego też tak siekło, że nigdy jeszcze go takim chorym nie widziałam.
Znów ktoś mnie uszczęśliwił.
Tym razem moja mina po otwarciu przesyłki była zdumiona i byłam pewna na bank, że ktoś pomylił się na allegro i zamiast książki o ogrodnictwie a dokładnie o aranżowaniu ogrodu , którą zamawiałam przesłał mi zakupiony przez kogoś innego- wielki gruby album o............. Napoleonie.

Już miałam wizję, że będę musiała to pakować, chodzić na pocztę i odsyłać sprzedawcy bo ktoś przecież czeka na swojego Napoleona. Gdy zajrzałam jednak głębiej do koperty i zobaczyłam oprócz tego serwetki do koszyka na chleb

i urocze ubranko chłopięce z motywem Puchatka stwierdziłam, że to chyba jednak nie pomyłka tylko celowy czyjś zamysł. Zrozumiałam wnet wszystko, gdy pod wpływem wertowania książka otworzyła mi się niemal na środku- dzięki celowo założonej tam wstążeczce i wtedy jako osoba żywo spontaniczna wykrzyknęłam: No nie, Ania szalona kobieta, Boże jaka kochana...
Wyjaśnię, że Anię poznałam blogowo gdy ponad rok temu opisałam swoją fascynację Kamieńcem. Odezwała się wywołana do tablicy tematem tegoż zrujnowanego dziedzictwa. Druga taka walnięta jak ja na tym punkcie. Spotkałyśmy się jeden jedyny raz w Łazienkach warszawskich gdy byłam przejazdem i pamiętam jak miłe i bogate w jej duszę było to spotkanie.
Otóż ilustracje w środku albumu pokazywały oczywiście mój najzacniejszy pałac w Kamieńcu jakim był gdy spędzał w nim historyczno romantyczne chwile Napoleon i jaki niestety pałac jest obecnie.

Aż odrżyla tęsknota za tym by i tej wiosny poczuć to miejsce znów. Wiele fantastycznych wprost nieznanych mi fotografii

, treść albumu na czytanie na razie czeka ale wnet gdy uporamy się z mężem, z czymś enigmatycznie powiem- bardzo posiadłości dotyczącym to "siędę" i zanurzę się w ową historię.

A tu jak wyglądał niezbyt atrakcyjnie mój koszyk na chleb dotąd- uwierzcie lub nie ale ile to ja razy miałam kupić sobie nareszcie jakąś porządną do niego serwetkę zamiast tej przykrótkiej, wciąż opadającej na dno serwetki, którą nałożyłam od biedy by coś serwetkowo-koronkowego chlebuś otulało

a jak elegancko wygląda to teraz ( w obu przypadkach patrząc od dołu koszyczka kawałeczek wystaje dla ozdoby:

Aniu mua mua mua- najpiękniej za wszystko dziękuję, bardzo ale to bardzo się wzruszyłam tym bogatym prezentem

Haftowany konik

2010-04-18T11:44:00.006+02:00

Ilekroć spotka mnie taka niespodzianka a spotyka od czasu do czasu dokładnie od momentu w którym zaczęłam swoją przygodę z blogowaniem to czuję jednocześnie zaskoczenie, radość i wzruszenie.
Zaskoczenie bo wszelkie prezenty nieoczekiwane, od osób, od których się nie spodziewamy coś otrzymać a najczęściej wcale ich nie znamy muszą wywołać taki stan, radość no bo zawartość przesyłek jest taka, że trudno powstrzymać się od ochów achów i uśmiechów a wzruszenie i to czuję zawsze najintensywniej bo ktoś kto nie miał w tym żadnego interesu poświęcił godziny swojego wolnego czasu, wiele myśli i nie tylko by najzwyczajniej sprawić komuś przyjemność, okazać tak sympatię i ciepłe uczucia.
Kilka tygodni temu dostałam takiego pięknego w białej rameczce wyszywanego konika na biegunach jako prezencik dla Gabrysia oraz haftowane jajeczka na szpikulcach do zatknięcia w doniczkę ziołową lub w koszyczek wielkanocny.

Ślicznie Ci dziękuję wraz z Gabrysiem Kasiu U. z Piaseczna (dopiero skojarzyłam gapa dzięki komentarzom)- Labernier, za ten cudny upominek i wybacz, że dopiero teraz dziękuję ale po prostu czasu trudno było mi zasiąść do bloga ostatnio z wiadomych powodów.:)

44 Epitafia Katyńskie

2010-04-13T11:36:00.006+02:00

Zatrzymując się jeszcze nad wydarzeniami katyńskimi i pozostając nadal w duchu zadumy i refleksji w tych trudnych dniach, chciałam podzielić się z Wami czymś, co zachwycony polecił mi obejrzeć mój tata. Niestety za późno by oglądać to w telewizji, więc poszperałam w necie i oczywiście odnalazłam - artystyczny cykl 44 miniatur filmowych ok. 3 minutowych poświęconych zamordowanym przez NKWD w 1940 roku polskim oficerom oraz ich rodzinom.

Powiem jedynie, że owe miniatury filmowe są niczym piękne gobeliny utkane wielowarstwowo ze starych fotografii, wspomnień, listów, przenikających się obrazów i słów- jest to jak myślę więc coś co artystycznie trafia nie tylko w gust mój ale i wielu z Was o ile zdążyłam wyczuć Waszą wrażliwość.
Tu jedna z takich miniatur ( wychodzi mi poza margines ale trudno).

A tu można obejrzeć resztę 44Epitafia Katyńskie

Aktualności

2010-04-12T18:38:00.021+02:00

Witajcie Drogie blogowe Ciotki i Wujkowie. Zdałam sobie sprawę w ostatnim okresie, że tak można by Was czule od czasu do czasu nazywać, po tym jak wielką rzeką w ostatnim czasie spływały od Was dla mnie, Gabrysia i jego dumnego taty wszelkie słowne, emocjonalne i przedmiotowe nawet ( tu ukłony dla kochanej Kasi i ulubionej mojej Ani, których prezenty tak starannie obmyślane i przygotowane mnie zaskoczyły i powaliły ale o tym w kolejnym poście) dowody Waszej troski i zainteresowania, dowody Waszej serdeczności.

Okoliczności w Polsce są w ostatnich dniach niewyobrażalnie smutne, i jak to określiła moja blogowa koleżanka Iza z Domku na drzewie i ja sama podobnie jak ona ,czuję się od soboty jakby mi słoń wielką swą stopą na serce nadepnął.

Trudno swobodnie oddychać myśląc o tym co się stało bo przyduszający to ciężar stracić tyle światłych, kluczowych dla kraju, wspaniałych ludzi naraz i to w tak nagły, dramatyczny sposób, bo zaskoczyło nas to wszystkich, złamało tak jak żadne chyba tragiczne wydarzenie po 11 września 2001 r.

...

A ja prywatnie w wirze obowiązków macierzyńskich.

Mijają już dwa miesiące od kiedy możemy cieszyć się naszym skarbem, aż trudno uwierzyć ,że to już tyle. Z początku było ciężko się odnaleźć w nowym rytmie dnia, stacjonarnym stylu życia dzień i noc wciąż z dzieckiem przy piersi lub przy przewijaku lub we wszelkich działaniach mających uśpić nasze wcale nie skore niekiedy do snu maleństwo . Było ciężko bo wszelkie osobiste przejawy egoizmu życia tylko dla siebie i wedle swoich planów musiały bezpowrotnie obumrzeć i poczułam namacalnie, że moje dawne wygodne życie już nie powróci,

, ciężko bo targał moimi emocjami połogowymi jak na osobę nadwrażliwą przystało naprawdę wydatnych rozmiarów baby blues - wynikający po części z nagłego stanu hormonalnego bezkrólewia a po części z tego osławionego i jak to mówiłam w najczarniejszych godzinach rozczarowań - przereklamowanego ponoć wspaniałego w odczuciach( jak piszą bliskiego orgazmowi) karmienia piersią bo co mnie najbardziej w świecie zdziwiło jako startującą matkę karmienie synka okazało się tak koszmarnie bolesne, że pierwsze półtora miesiąca każdej z tych 10 i więcej bitych godzin na dobę przesiedzianych z maluchem w roli zawsze gotowej mleczarni było przemęczonych nieraz od pierwszej do ostatniej minuty mocną decyzją , że nie mogę go zagłodzić ale odliczanych we łzach i jękach..... ssak mój, kochany który chwyta wszystko co przypomina choćby trochę "cycek"

chwytał mnie ruchem kleszczowym i dziamdział bez miłosierdzia i opamiętania tak, że śmiało mogę powiedzieć, że poród i naturalny bez znieczulenia i cesarski razem wzięte a przeżyłam niemal w pełni oba to przy tym doświadczeniu to była pesteczka. Potwierdziła mi podobne odczucia pionerskie w karmieniu niejedna doświadczona mama, u której w tamtych dniach szukałam telefonicznego wsparcia, żeby nie poddać się i nie przejść całkiem na butelkę.

Miało być jednak według nich tylko lepiej i rzeczywiście po okresie 6 tygodni było już tylko lepiej z każdym dniem.

Dopiero teraz gdy zaczyna mnie to cieszyć bardziej niż boleć i wraz ze wzrostem obecności mentalnej wśród nas i pojętności malucha, oraz naszej rodzicielskiej praktyki w każdej z dziedzin jego aktywności mam ochotę podzielić się z Wami radościami macierzyńskimi.

Otóż nasze dziecię coraz częściej wychodzi do nas ze swego autystycznego świata tak typowych zachowań noworodka, które do ponad miesiąca życia funkcjonuje tylko i wyłącznie poprzez jedzenie, wydalanie i spanie przeplatane dość częstym płaczem nie trudząc się nawiązywaniem z rodzicami kontaktu. Płaczom tym tak na marginesie staramy się zaradzić trzema magicznymi w swej skuteczności metodami suszarką, chustą do noszenia malucha oraz jazdą samochodem najlepiej po wybojach z malcem umoszczonym w foteliku.

Od jakiegoś czasu około 2,5 tygodni nasz kochany synek zawiesza na nas uważne swe spojrzenie, łypie oczkami szeroko otwartymi, podążać zaczyna za nami wzrokiem nasłuchuje głosów, podejmuje nieraz nawet jakby krytyczny namysł i co najcudowniejsze w świecie i wie to już każda mama i tata przeuroczo zaczyna się do nas szczerzyć.

upolowanie momentu w kadrze tego jak naprawdę mocno umie się uśmiechnąć do tej pory nadal niezrealizowane

Szczerzy się jednak nie tylko do nas, dziadków, babć, wujów i ciotek czasem bowiem ot tak z głupia frant szczerzy się do samego siebie nawet przez sen a nierzadko zawiesza gdzieś nade mną i tuż za mną tak intensywne szerokie spojrzenie i przesyła tak obłędny, szczery i długi uśmiech, że choć sama w domu z dzieckiem odwracam się i patrząc w pustkę mówię: witaj Aniele Gabrysia bo mam sugestywne uczucie, że stoi tuż za mną realnie jego osobisty anioł.

Od wczoraj zresztą nasz Gabryś z całą pewnością może już śmiało uśmiechać się do swoich aniołów bo stał się dzięki przyjęciu Chrztu św smarkatym ale z perspektywami na coś więcej chrześcijaninem

, i mimo że na codzień bardzo żywiołowe, rezolutne, fikające i donośne to nasze dziecko tak, że obawiałam się czy nie zakłóci przebiegu mszy św to ksiądz mógł podczas trwania całej uroczystości wyczyniać nad nim co chciał a Potomek nasz mimo owych tajemnych czynności jak żaden inny dzieć w kościele spał snem niewzruszonym i taki też komentarz: dziecka, którego to nic rusza od wielebnego otrzymał. Bierzemy to za dobrą monetę na przyszłość ale i tak czujemy , że syn nasz odziedziczy jednak niecierpliwość i wrażliwość nadmierną, a skoro już piszę o podobieństwach to idealnie takie samiuśkie uszy, dziurki w nosie, usteczka i kształt paluszków po matce swej a wysoki intelekt;) , upartość, specyficzne spojrzenie, zgrabne odnóża, oraz charakterystyczny fałd ponad nosem od zmarszczonych brwi ukazujących intensywne procesy myślowe przy oglądzie świata tego dokonujące się w młodym łebku -po tatusiu.

Polska w żałobie

2010-04-11T11:36:00.001+02:00

"Polecieliście złożyć hołd Ofiarom
Złożyliście Ofiarę w hołdzie.
Nigdy o Was nie zapomnimy."

ŻYCZENIA WIELKANOCNE

2010-04-04T12:03:00.002+02:00

„Przyjdźcie, uwielbiajmy Chrystusa Zmartwychwstałego: przez krzyż przyszła radość na całą ziemię.”

Alleluja !

Z całego serca życzymy, aby Święta Wielkiej Nocy

- pełne światła, pokoju i radości -

stały się niewyczerpanym źródłem łaski, mocy i miłości

rozjaśniającej każdą chwilę chwalebnym blaskiem Zwycięskiego Króla.

ZDROWYCH, POGODNYCH,

BŁOGOSŁAWIONYCH ŚWIĄT

Z modlitwą i serdecznym pozdrowieniem dla wszystkich odwiedzających mojego bloga
Kasia Bartek i Gabryś

Wielki Dzień

2010-04-02T19:11:00.004+02:00

Gabryś już jest z nami

2010-02-19T18:38:00.010+01:00

Wpadam tu dosłownie na moment gdyż nowa macierzyńska rola pochłonęła mnie bez reszty, tatuś też na najwyższych obrotach. Na razie dochodzę nadal do siebie po porodzie w sumie podwójnym bo w 9 godzinach zmagań w pełni naturalnym zakończonym jednak konieczną cesarką.
Świtem pięknego dnia niedzielnego 14 lutego o godz 6.04 przywitaliśmy naszego Synka Gabriela - Gabrysia jak go pieszczotliwie zwiemy. W chwili narodzin 3500 kg mierzył 59 cm, 10 pkt w skali Apgar.

Cały świat odwrócił się nam do góry nogami. Poznajemy się, uczymy siebie, docieramy- zupełnie inne życie niż to dotychczasowe... Trochę czasu nam zejdzie by się przestawić na całkiem nowy styl życia.

Dziękuję Wam wszystkim Kochani za Wasze wspieranie mnie na tej drodze trudów oczekiwania, przeżyć rozmaitych,niełatwych, za Wasze dobre myśli, słowa, modlitwy. Dawało to nam z mężem ogromną siłę by wierzyć, że doczekamy się realnie naszego synka już po tej stronie.

Za pięć dwunasta- czyli ostatnie moje ciążowe molestowania Was

2010-02-07T20:31:00.013+01:00

Kończąc ciążowy etap mojego życia, ponieważ potem będzie to trochę od czapy, jak to się mówi , chciałam jeszcze póki wyglądam analogicznie przedstawić Wam swoją dość starą pracę bo sprzed 5 lat, rzeźbioną w tęsknocie serca, wiem że jest niedoskonała, niedopracowana ale rzeźbiłam ją w momentach przysiadania na stołku, z doskoku bardziej instruując swoich podopiecznych, którzy wytwarzali w tym czasie własne gliniane fantazje. Wielu szczegółów nie dopracowałam więc.

Niech ona, ta moja praca służy za przesłanie dla czekających na swoje spełnienia- często marzenia trzeba najpierw ośmielić się mieć, wyrzeźbić w szczegółach, opisać w konkretach na czym nam zależy, oswajać tak po wielokroć formując w konkretną formę naszych pragnień, przyglądać się im nawet gdy daleko nam do ich realizacji, wierzyć uparcie, że to jest nam absolutnie dostępne by mogły kiedyś w końcu i rzeczywistości osiągnąć kształt jaki zamarzyliśmy.

I jeszcze póki jestem w domu -
Zanim go zobaczycie na wierzchu

czyli filmik z 39 tyg tajemnego pomieszkiwania Malutka w właścicielce bloga

Poza tym dziś odwiedzając bloga Decomarty ku swej uciesze i zaskoczeniu no bo kompletnie nie spodziewałam się odkryć tam wzmianki o sobie znalazłam wyróżnienie za dzielenie się tymi szczególnymi dla mnie chwilami spełniania się nareszcie mojego marzenia. Wyróżnienie przekazuję kolejnej oczekującej wrażliwej i kreatywnej osóbce, która na tak długo nas w ostatnim czasie opuściła ale właśnie powróciła -Bernadettce.

Kąciki maluszka

2010-02-06T12:20:00.007+01:00

Od tygodnia mogę nareszcie ruszać się dowoli. Ciąża donoszona. Mięśnie skrzypiące od nienaoliwienia od tylu tygodni są powolne, oporne, szybko doznają z wysiłku mozołu a brzuch ciąży mi ku ziemi siłą grawitacji przeokrutnie. Chodzę po mieszkaniu trzymając się stale pod brzuch. Czuję się dosłownie jak spasiona foka lub jak to określa moja znajoma jak wulkan Etna tuż przed erupcją.

Teraz wręcz po pojawieniu się spekulacji lekarskich wynikających z usg, że gabaryty dzidziusia są ponad normę i mam się nie zdziwić jeśli jego waga urodzeniowa przekroczy spokojnie 4 kg zacięcie chcę urodzić już.
Noce bywają już w dużej mierze nieprzespane bo co tu dużo mówić nacisk wielu dodatkowych kilogramów wbija mnie w materac łóżka z ołowianą siłą aż ciało mi drętwieje.

W poniedziałek z nakazu lekarza mam kłaść się do szpitala będą obserwować, wymyślać co dalej - czekać aż się małemu wielkoludowi zachce czy prowokować. Skąd inąd ironia losu całą niemal ciążę miałam robić wszystko by nie wywołać go za szybko na świat a teraz mam robic wszystko by się zmotywował.
Dni wypełniają mi teraz więc przygotowania zwane wiciem gniazda, nareszcie mogę więc piorę,prasuję, układam ustawiam, aranżuję. Na pewne rzeczy nie mam już siły, poprawie później, ale oto co udało mi się na razie stworzyć.

ktoś miły tu sugerował piłkę siatkową,o nie moi drodzy jak nic połknięta piłka lekarska

kącik dla malucha na razie kołyska, zastąpi ją w późniejszym czasie białe śliczne łożeczko ikei, widać fragment wielgachnej szafy mieszczacej wszelkie ciuszki i przydajniki dla dziecka, nad kołyską żaba na wszelkie niemowlęce przytulanki, zabawki,róg kanapy wz poduchami wygodnej i do leżenia i do karmienia, obok kołyski nasza biblioteczka której jedno przęsło wygospodarowane wstępnie tylko na książeczki, zabawki przydasie dzieciece

w łazience kącik do przewijania, przewijak właściwy do łazienki mam inny- ikei dmuchany z ślicznym pokrowcami w motywy serduszka także jak mężowi odetchną płuca bo biedaczek chory to nadmucha , ten zaś przewijak giętki trafi pomocniczo do pokoju, przybory kosmetyczne dla malucha w koszyczku pod ręką, dozownik na płatki kosmetyczne w zasieluchagu ręki, dyndajka z dzwoneczkami dla zajęcia uwagi, oraz rozpiska dla niedoświadczonych rodziców jak kąpać, ponad przewijakiem szafy pełne niezbędnych środków higienicznych, na wannie spora wanienka dla dziecka tzw. wersja nawannowa z odpływem- świetna rzecz moim zdaniem praktyczna i nie zajmująca w ograniczonej przestrzeni wiele miejsca.

Nowa dostawa i pewna szczególna historia

2010-02-02T19:41:00.020+01:00

Dziś dostałam od zagorzale poszukującej Anetki, kolejne mnóstwo nowych motywów z MISTERY GIRL. Zapewne pomocnica Holmesa ( , że niby to ja ten Holmes) trafiła na świeże tak liczne tropy dziewczęcia naszego nocą gdy to wszyscy i ja i Wy smacznie spaliśmy, nawet mój kopiący cały wczorajszy wieczór synuś, który to wczoraj naprawdę już porządnie przegiął. Notabene myślałam, że ostatecznie urodzę z przebicia pęcherza płodowego nogą jak nie ofiaruje mi w końcu choć szczypty zmiłowania tej nocy.
Ale do rzeczy....

Na priva coraz to nowe osóbki biorą mnie na spytki gdzie zdobyć pocztówki z Tajemniczą Bohaterką. Otóż Kochani ja znajduję na allegro i na ebayu. Wraz z nowymi motywami podzielę się dziś z Wami linkami do wszystkich tych aktualnych aukcji, na których są one sprzedawane i dziękujcie za to Anetce. To aukcje zagraniczne z ebaya ale jeśli ktoś jest silnie zmotywowany wierzę, że go to nie zrazi tym bardziej, że wiele pocztówek obniżonych jest jak głoszą aukcje aż o 20% od swojej pierwotnej ceny.

pocztówka z młodszą siostrzyczką Mistery


http://cgi.ebay.nl/edwardian-BEAUTIES-children-by-harbor-photo-postcard_W0QQitemZ200349561334QQcmdZViewItemQQptZLH_DefaultDomain_0?hash=item2ea5c3b1f6

http://cgi.ebay.nl/edwardian-BEAUTY-mother-and-daughter-photo-postcard_W0QQitemZ200413218223QQcmdZViewItemQQptZLH_DefaultDomain_0?hash=item2ea98f05af

http://cgi.ebay.nl/edwardian-girls-with-CAT-photo-postcard_W0QQitemZ200405558500QQcmdZViewItemQQptZLH_DefaultDomain_0?hash=item2ea91a24e4

http://cgi.ebay.nl/vintage-1910s-BEAUTIFUL-EDWARDIAN-GIRL-photo-postcard_W0QQitemZ190369965529QQcmdZViewItemQQptZArt_Photo_Images?hash=item2c52ef25d9

http://cgi.ebay.nl/2-edwardian-BEAUTIES-girls-with-mother-photo-postcard_W0QQitemZ200407297988QQcmdZViewItemQQptZLH_DefaultDomain_0?hash=item2ea934afc4

http://cgi.ebay.nl/1910s-BEAUTIFUL-EDWARDIAN-GIRL-as-Dutch-Girl_W0QQitemZ190348006604QQcmdZViewItemQQptZArt_Photo_Images?hash=item2c51a014cc

http://cgi.ebay.nl/1910s-PRETTY-DUTCh-GIRL-photo-postcard_W0QQitemZ190349782941QQcmdZViewItemQQptZArt_Photo_Images?hash=item2c51bb2f9d

http://cgi.ebay.nl/96188-vintage-photo-postcard-EDWARDIAN-PIGEON-GIRLS_W0QQitemZ370306481000QQcmdZViewItemQQptZLH_DefaultDomain_0?hash=item5637fc7b68


_________________________________________

A teraz obiecana historia osobliwa:

Parę dni temu koleżanka zwróciła mi uwagę czytając post o moim dzieciństwie- na to jak bardzo to co zaczęło się dawno temu w moim życiu, miało swoją kontynuację w przyszłości, jak bierze stamtąd swoje źródło i nadal w sposób jednak już ugruntowany i dojrzalszy jest obecne w moim życiu. Zna mnie osobiście więc wie ale dotąd nie pokazywałam jej zdjęć z okresu pacholęcego i to ją poruszyło szczególnie.
Miała rację, dopiero wstawiając na bloga, w sposób porządkujący moje kadry z dzieciństwa czytając Wasze opinie, przemyślenia, dostrzegłam głębiej jak bardzo ścisłe są to powiązania przeszłości z teraźniejszością.

Pomyślałam o tym także dziś, przy okazji maila z nową dostawą fotek Mistery, z wczorajszymi ciepłymi listami mailowymi od kogoś jednego, drugiego, trzeciego, że to moje śledztwo na temat Tajemniczej Dziewczynki stało się obecnie moją osobistą przygodą, a także jak się dowiaduję co rusz motorem poszukiwań czy rodzącej się pasji tej czy innej osoby, zobaczyłam, że tamten pierwszy mój post dał początek czemuś głębszemu także u nich.
Miłe to strasznie dowiadywać się takich rzeczy, czuć czyjeś zainteresowanie, tymbardziej, że kompletnie nie myślałam tak o tym gdy pisałam o niej po raz pierwszy.

Kiedy zaczynałam pisać o Mistery Girl po raz pierwszy formułując na bieżąco myśli, pozwalając by swobodnie płynęły przez moją głowę i klawisze moje domniemania(muszę przyznać, że najczęściej zaczynając pisać cokolwiek nie za bardzo wiem co napiszę, do czego zmierzam- po prostu płynie ze mnie rzeka przemyśleń i osiąga kształt jaki chce a ja się często przyglądam temu z boku i bywa że dziwię:) kompletnie nie zdawałam sobie sprawy, że coś z tego więcej wyniknie, że porwie to tyle osób, że będą mnie zasypywać tak liczne przemiłe listy i to już od ponad roku.

I pomyślałam sobie dziś dostając mail od Anety czemu mi to dziecko tak przedziwnie jakoś, nagle i trwale zawróciło w głowie, kiedy właściwie to mi się stało, gdzie to miało swój początek. W jakim miejscu zobaczyłam po raz pierwszy jej zdjęcie i twarz.

I to co teraz opiszę wydaje mi się osobiście zdumiewające. Może nie poczujecie tego tak ale dla mnie to osobliwe.

Historia ta związana jest z pewną metaloplastyczną ramką.

Kupiłyśmy ją z mamą bedąc na wakacyjnym wyjeździe do moich dziadków. Mieszkali w Nowym Mieście Lubawskim. Jakże ja kocham to położone malowniczo małe miasteczko.
Wracałyśmy wtedy, pamiętam to świetnie z targowiska, obładowane siatami wybierając dla skrótu boczną uliczkę i po drodze zachęcił nas do wejścia pewien niepozorny sklepik-o nazwie, którą zapamiętałam gdyz składałla od wejścia obietnicę, że każdy tam może znaleźć coś dla siebie: "1001 drobiazgów", przybytek małomiasteczkowych wyrobów domowego użytku i wystroju - najczęściej jak się okazało po wejściu - tandetnych.

Ile mogłam mieć wtedy lat ? Nie więcej niż 16 może nawet mniej.

Minęło więc od tego czasu conajmniej lat 17. I tamta sytuacja zamierzchła, niby nieistotna, tamten poczyniony wtedty drobny zakup, w dniu dzisiejszym ma właśnie swoją kontynuację., pogłębioną postać. Jaką?

No właśnie.... Otóż wybrałam wtedy z mamą dwie ramki wykonane ciekawie w technice metaloplastycznej-otulone metalowymi listkami i drucikami niby gałązkami z dołączonym produkcyjnym wypełnieniem by środek przeznaczony na przyszłe fotografie nie świecił pustką ale dawał wyobrażenie jak ciekawie w takiej ramce może prezentować się zdjęcie właściwe.

Mamie i mnie obie ramki bardzo się spodobały. Niby "Made by China" ale gustowne, ciekawe i niebanalne także owe obrazki, nie przesądzające jednak rzecz jasna w żadnym wypadku o naszej decyzji zakupu ramek ale na pewno czyniły same ramki bardziej urokliwymi. Tak więc bez większego namysłu kupiłyśmy je.

Wiele lat te ramki stały na półkach w moim pokoju. Wiele razy spoglądałam na te obrazki bezwiednie. Jakoś nie zastąpiłam tanich wypełnień ciekawszymi fotografiami. Wyglądało to na tyle dobrze, że nie siliłam się na szukanie ciekawszych motywów.

Zrobiłam to dopiero zabierając je po ślubie do swojego nowego domu i wtedy też zastąpiłam je fotografiami przedstawiającymi nas w czułych ślubnych objęciach.
Wypełnienia trafiły gdzieś pomiędzy stosy makulatury domowej. Zapomniałam o nich.

Natykając się na jedno z nich już po tym jak napisałam pierwsze posty o Mistery Girl z rok temu zafascynowana na świeżo tym dzieckiem... oniemiałam całkowicie bo oto co przedstawiała jedna z tych tanich chińskich reprodukcji a na co dotąd kompletnie nie zwróciłam uwagi?

Oto ją właśnie - Mistery Girl w objęciach młodej damy- dziś wiem, że jej mamy.
To niesamowite dziś dla mnie ale delikatnie uśmiechająca się do mnie twarz tego dziecka towarzyszyła mi na codzień dosłownie patrząc z ramki w moim pokoju przez wcześniejsze 17 lat mojego dorastania.

Do całkiem niedawna byłam tego kompletnie nieświadoma...

Zbiorowa pasja

2010-02-01T20:36:00.016+01:00

Nie wybrzmiał jeszcze poprzedni zbiór pocztówek od Jasmin a już Anetka, która jak mówi z mamą zainspirowane moim śledztwem wpadły odtąd w istną pasję wyszukiwania dla siebie pocztówek z Tajemniczą Dziewczynką wypatrując je po allegro i ebayu przesłała mi kolejne nowinki.

Dzięki powyższym zdjęciom Mistery Girl z młodszą siostrą w tak częstym towarzystwie wciąż tej samej damy pokazywanej po wielokroć z Mistery girl, damy mającej wiele wspólnych cech w rysach twarzy do obu dziewczynek - jestem już na 99% pewna, że jest to ich matka a owe artystyczne ujęcia dziewczynek z kobietą przypominającą do złudzenia ich matkę są z wielkim prawdopodobieństwem wykonane bezpośrednio przez ich ojca - jak pamiętacie doszłam w toku śledztwa wcześniejszego, że jest ona córką znanego fotografa stąd jej popularny inny jeszcze pseudonim TPD Girl (The Photographer Dauther) co oprócz jej wielkiej popularności jako modela wśród fotografów cesarskich zachwyconych nieopisaną urodą tego dziecka, tłumaczy tak wielką liczbę najwymyślniejszych scenek w jakich najprawdopodobniej ujmował ją ojciec.

Nadal poszukiwana

2010-02-01T11:35:00.021+01:00

Cieszę się bardzo, że nie zapominacie i czujnie poszukujecie cały czas, zresztą tak jak ja -nowych pocztówek z motywem mistery girl-dziewczynką, której sugestywne piękno, tajemnicze personalia i dramatyczna historia życia nurtują nadal.
Dostałam dwa dni temu od Asik- Jasmin, której tu publicznie dziękuję:) sporo nowych motywów z Małą, łączę je z tymi znalezionymi przez siebie.
Cenne są dla mnie zwłaszcza te nastoletnie zrobione u kresu jej życia.

Proszę czy ktoś mi w końcu ulży i w swoim śledztwie dojdzie jak ta nie dająca tak wielu z nas spokoju, Dziewczynka dokładnie się nazywała?

Dzieciństwo

2010-01-28T21:45:00.046+01:00

Zdarza mi się ostatnio nader często odnajdywać siebie w latach swego dzieciństwa. Z prawdziwą lubością zapuszczam się w stare fotografie reanimując cenne chwile co uciekły przed czasem. Najczęściej są to slajdy zgrane jakiś czas temu przez mojego tatę i podarowane mi na pamiątkę, żebym nie zapomniała, żebym nie zatarła w sobie wspomnień, które łączą mnie z tym co we mnie wpoili, bym mogła się kiedyś odnaleźć gdy zatracę się zbyt mocno w pędzie za tym co mnie czeka.

Albumy ze zdjęciami zostawiłam rodzicom oni też lubią czasem wracać do swoich własnych wspomnień o mnie- ich małej słomianowłosej dziewczynce.

A ja nie zapominam bynajmniej, na razie bez trudu kontaktuję się z tamtą epoką.
Ciekawe ale czuję siebie od wewnątrz w każdej z tych fotografii, pamiętam moment zatrzymania mnie w kadrze,tamte emocje, niekiedy myśli oczywiście oprócz tych bardzo wczesnych zdjęć gdy skupiona byłam wyłącznie na niemowlęcej eksploracji świata.
Myślę sobie często gdy siebie taka oglądam jaka byłam jako dziecko, dziewczynka, budząca się nastolatka, w końcu rozkwitająca w swej kobiecości dziewczyna.
Zastanawiam się co ze mnie tamtej przetrwało do dziś dnia. Co miało swoje źródło już w tamtych latach. Bezustannie tam powracam z sentymentem i uczuciem kojącym niczym miarowe kołysanie w hamaku zatracam się w tamtych wspomnieniach bo to był dobry, piękny dla mnie czas.
Bo jak powiedział Ryszard Kapuściński:

[...] dzieciństwo jest jedyną porą, która trwa w nas całe życie.

Uczę się w ten sposób także jakie dzieciństwo będę mogła stworzyć mojemu własnemu dziecku. Jakie wspomnienia zachowa. Jakie będzie...czy poza jego odrębną osobowością, której chcę podarować skrzydła wiatru i nie krępować własnymi wyobrażeniami , będzie jednak w nim choć zauważalna cząstka mnie...,w której będę mogła przejrzeć się i spotkać tamtą siebie sprzed lat.

Zdjęcia pokazują jedynie mnie w kadrze z jednej strony byłam raczej samotnikiem ale też nie wiem jak inni obecni w kadrach fotek zareagowali by na publikację ich twarzy.

dla moich rodziców po dziś dzień jestem jedyna- wybrana...

kocyk z tej fotografii leży w tej chwili na dywanie służąc tym razem moim psiakom
w tle moje gumowe zabawki piszczałki uprzyjemniające mi na codzień kąpiel

byłam dzieckiem refleksyjnym

ale też śmiałam się i wygłupiałam się często

mama jak widzicie, lubiła strzyc mnie na paziochłopca czego bardzo nie lubiłam, zwłaszcza gdy skracała mi mocno grzywkę. Jak mówiła: robi to dla wzmocnienia mi włosów na przyszłość... raczej nie pomogło;)

uwielbiałam rysować, malować i kleić swe fantazje z plasteliny

anielskie prace z okresu gdy miałam 4 lata

formaty moich prac często mieściły się dopiero na podłodze

lubiłam jeździć na swoim wypasionym rowerku

bardzo ale to bardzo lubiłam podglądać przyrodę lornetką

ponad lalki bawić się samochodzikami i ulubioną lokomotywką

dmuchać bańki mydlane i patrzeć jak zmieniając barwy, wolne szybują wysoko

karmić łabędzie i kaczki

to moje rysunki dla dziadków, rodziców gdy miałam może 7,8 lat

lubiłam zrywać kwiatki, zbierać nasionka i siać, siać, siać je gdzie popadnie-chciałam by cały świat zakwitł kwiecistą łąką

i lubiłam wybitnie strząsać sobie śnieg na głowę

i byłam naprawdę chorobliwie nieśmiała

od zawsze miałam słabość do wszelkich psów, podchodziłam bez lęku nawet do tych obcych i bezpańskich ale największą słabość miałam do pudli

w końcu doczekałam się własnego pudliszona

z lasu co spacer znosiłam mech, żuczki i grzybki,z łąk zaś ślimaki, biedronki i koniki z trawami i listkami babki, z tego robiłam swój mikroświat i przyglądałam się, pielęgnowałam, karmiłam

byłam wielkim chudzielcem i trochę niejadkiem, proszę spojrzeć na te szczudełkowate nogi

w domu moich dziadków... -stąd mam wspomnień najcenniejszych najwięcej, są tu dwa wiszące w ramkach zdjęcia, widzicie?- stoją dziś na mojej półce i parapecie i przenoszą mnie tam ilekroć na nie spojrzę

patrząc na tę fotografię nasuwa mi się na myśl piosenka:
o czym marzy dziewczyna gdy dorastać zaczyna,
kiedy z pączka zamienia się w kwiat...?

marzy o.............................................................................
niech to pozostanie tajemnicą jej serca

autorem wszystkich zdjęć jest mój Tatuś:)

Jak zaskoczyć Kamilę

2010-01-27T17:12:00.006+01:00

Pamiętacie niedawno pisałam o konikach na biegunach nie przeczuwając zupełnie, że pewna obdarzona wielkim sercem i bezinteresownością podczytywaczka mojego bloga Izabela wymyśliła sobie zawczasu małą niespodziankę, którą zaplanowała mnie obdarować do czego mój post ją tym bardziej sprowokował.

Skołowała mnie spryciula na podanie ściśle tajnego adresu pod pretekstem przesłania mi płytki z pewnym nagraniem, czekałam więc na coś naprawdę płaskiego, małego a tu przyszedł zaklejony tak że forsowałam go z 5 minut wcale nie tak lekki i mały kartonik.
Odpakowując go zachodziłam w głowę po co aż do tego stopnia zabezpieczać jedną płytkę, którą można by przesłać po prostu w zwykłej kopercie bąbelkowej. Czyżby jakieś niepoddające się terapii natręctwo opakunkowe?
Osobiście mam w rodzinie taką osobę, która wszystko nawet puszki zawija dodatkowo w około 2woreczki i robi na tym po kilkA supełków:)

Poszły chyba z 3 metry szarej taśmy na obklejenie kartonika, kilka kosteczek styropianu, do środka jakaś poranna zmierzwiona gazeta ;). Zapuszczając się w czeluściach kartonika i wygrzebując płytkę przyznam, że wyrażałam wręcz swoje zdumienie na głos taką nadgorliwością w trosce o pospolity przecież i dostępny w każdym kiosku krążek DVD.
Aż tu nagle wszystko stało się jasne i pokryłam się szczęśliwym rumieńcem i zawstydzeniem moją podejrzliwością bo poza płytką wyłonił się z pudełka cudny, porcelanowej kruchości konik na biegunach

Izunia wielkie dzięki, umiesz Ty człowieka zaskakiwać.

Zimowa szata naszego miejsca na ziemi

2010-01-24T14:06:00.010+01:00

Zimę mamy taką i mróz brrrrrrr, a ta noc ma być ponoć najzimniejsza - 30 stopni, że mąż realnie obawiając się czy w ogóle w takich warunkach pogodowych odpali samochód gdyby a nuż zaskoczył nas poród, czas szczególnej gotowości bowiem się zaczyna- wypuścił się dziś na małą przebieżkę samochodem. Rzeczywiście ledwo co odpalił naszego 10- latka ale jak już odpalił to zgodnie z planem pojechał ambitnie kawałek spory sprawdzić z ciekawości jak wygląda dziś nasza tęskniąca tak samo za nami jak i my za nią okolica gdzie nasze myśli odpływają w marzeniach kiedy tylko mogą rojąc nasz przyszły domek.
Zmarzł na kość ale kilka szybkich fotek mi pstryknął abym mniej tęskniła.

podjazd leśny pod działkę

dojście

widoki pobliskie

Zrobiłam w końcu porządek z pudlami

2010-01-20T14:12:00.033+01:00

W ostatnim czasie nie dawało mi to spokoju- im bliżej do finału tym intensywniej, pokoik dla dzidzi leży co prawda odłogiem mimo mojego dzikiego zewu wzywającego do porzuceniu pieleszy łóżkowych i wicia gniazda. Pogodziłam się z tym, że na razie będzie to przypominało jak stwierdził rezolutnie mój szwagier " magazyn towarowy serwisu allegro".

Dam radę zrobić to w międzyczasie a mąż i tak obiecuje, że zdąży spokojnie ogarnąć wszystko gdy trafię do szpitala i dam mu wolną rękę...więc jest nadzieja.
Czyszczenie dywanów mamy już zamówione i lada dzień gdy pan nam dywany odszoruje będzie można jeść z podłogi.
Wygląd mojego pudlowego zwierzyńca natomiast na powitanie Dziedzica był moim wielkim przedmiotem troski i zgryzoty. To moja zoologiczna pierwsza dzieciarnia było nie było, dbałam o nie dotąd bardzo, nie chodziłoby nawet o to żeby się maluszkowi od pierwszego wejrzenia dobrze zaprezentowały bo rozbrajające z zachowania są tak czy siak i kto je bardziej pozna to polubi. Chodziło bardziej o to by nie stały się dla mało jeszcze odpornego człowieczka niebezpiecznym zbiorowiskiem kurzu, roztoczy, alergenów i bakterii jakimi na pewno się psiska pokryły wzdłuż i wszerz przez te 5 miesięcy mojego niekąpania i niestrzyżenia.

U pudla, którego należy kąpać a dodatkowo strzyc co miesiąc a niektórzy posiadacze pudli robią jedno i drugie jeszcze częściej taka sytuacja jest po prostu niedopuszczalna!
Cóż ma się za to ich antyalergiczność,czystość dywanów, ubrań i obić pozbawionych sierści, brak typowego zapachu psa w domu, i całkiem gratisowo wielkie dopasowanie do właściciela i jego rytmu życia oraz oddanie tej obrzydliwie inteligentnej rasy. Tak więc coś za coś, ogólnie bardzo polecam choć to rasa dla smakoszy powiedziałabym.

Czesała je na szczęście w ciągu tego czasu najbliższa rodzinka pobieżnie co prawda bo za nic skumać, że czesze się nie po wierzchu ale od samej skóry warstwa po warstwie( a pudel ma gęste runo no prawie jak baran) więc jakoś uniknęłam widoku dwóch beznadziejnie zakołtunionych stworzeń przetaczających się przez dom niczym upiorne zjawiska.
No ale tak czy siak tak wyglądać jak teraz nie mogły po prostu dłużej.
Trwały długo pertraktacje żeby coś z tym zrobić.

Myślałam ciągle zachodząc w głowę- a gdzie ja tuż po porodzie znajdę czas i siły-a kto ma pudle noszące fryzy wystawowe ten wie, że to robota po takim okresie na bite 2-3 dni pracy conajmniej - na porządne wyczesanie wraz z odkołtunieniem, wykąpanie,suszenie wraz z jednoczesnym wyczesaniem powtórnym aż do całkowitego wyprostowania włosa co szalenie ważne przy końcowym procesie obróbki pudlowej- strzyżeniu.
Kto miał przypadkiem do czynienia z prostowaniem włosów mieszkańcowi afrykańskiego lądu ten wie o czym mówię.
Zarosły moje kochane przez te miesiące braku zabiegów strzyżeniowych tak totalnie, że już prawie nie było im widać oczu ani łapek- należało coś przedsięwziąć ale jedyna umiejąca strzyc pudle po mojemu pani mieszka daleko od nas, nie dochodziło długo do konsensusu bo brakowało czasu by je tam podwieźć.

Psy na szczęście odczesała mi rodzinka dość porządnie pod naporem mojego marudzenia na okrągło- wykąpano je i wysuszono i pojechały wczoraj do owej pani co wyjęło mężowi pół dnia z głowy.

Kazałam tym razem ściąć je na króciutko dla wygody i jak najmniejszego wysiłku w najbliższym czasie choć umiejętnie wedle fryzury dumnie zwanej Federał. Wyglądają teraz tak, że ledwie mogę uwierzyć, że to te same psy, są małe, chude i lżejsze o co najmniej pół kilo każdy.

takie są zazwyczaj

tu strzyżone na tzw. Puppy clip

Taffi

Franek

zarośnięte- nieodczesane

w kąpieli Franuś zaroślak

odczesane wykąpane zarośnięte

po strzyżeniu na Federała

Franek

Taffi

pierwszy raz mieścimy się obydwaj w jednym legowisku

Wyprawka

2010-01-12T17:31:00.098+01:00

To post dla tych szczególnie , którzy prosili mnie nie raz na priva bym podzieliła się efektami swoich wyprawkowych śmiałych podbojów a także dla tych, którzy lubią sobie popatrzeć na rzeczy z krainy dzieciństwa.

Tak więc czynię im zadość pokazując kilkanaście przedmiotów ukazujących w jakich kolorach, deseniach wzornictwa dziecięcego gustuję, co postanowiłam przeznaczyć dla mojej pociechy.

Zanim to jednak zrobię cały czas myśląc i mając w sercu te z Was, które z różnych powodów nie mają maluszka, któremu by mogły uchylać nieba a mam Was w sercu codziennie, MOCNO- te, które do mnie piszecie i te anonimowe milczące i mówię-popatrzcie bez bólu bardziej jako na inspirację bo ani się obejrzycie a być może ten radosny czas nadejdzie także i dla Was. Doświadczyłam aż nazbyt dobrze i dogłębnie dotychczasowego odruchu odwracania głowy od sklepików i wystaw dziecięcych i od dzieci w ogóle. Teraz mogę się nareszcie tym rozkoszować do woli
mimo,mimo, że musiałam poradzić sobie z tym inaczej niż przeciętna wyczekująca dziecka.

Chciałabym mocno podkreślić, z czego jestem mega dumna, że kupując wyprawkę dla maluszka, nie wystawiłam ani razu nawet nosa z domu w tym celu,ile zaoszczędziłam na szewcu, na czasie i na wielu innych jeszcze rzeczach, nie kupiłam ani jednej jedynej rzeczy w typowym sklepie, a jednocześnie stwierdzam wraz z całym otoczeniem bliskich, że wyprawka moja jest taka jak chciałam a nawet ponadkompletna z rzeczami nie do dostania w naszych miejskich sklepach. Dodatkowo mogłam wybrzydzać ile wlezie w firmach, wzorach, kolorach, detalach, materiałach.
Paradoksalnie bardzo też zaoszczędziłam bo celowo nie kupowałam rzeczy nowych-za to używane w idealnym lub bardzo dobrym stanie najczęściej w cenie conajmniej o połowę tańszej.
Tylko produkty wymagające zachowania wyższej higieny dla dziecka i mamy są nowe,no może jest kilka wyjatków jak fotelik samochodowy,torby do szpitala, natomiast 85% reszty służyła wcześniej innemu dziecku, innej mamie a jak wiadomo szczególnie czas i intensywność używania ubranek, zabawek, gadżetów przez małe szkrabki jest niewielka.

To zabawne dziś dla mnie ale jeszcze dwa lata temu prosiłam męża by mi wyłożył logicznie jak się w ogóle robi zakupy przez internet. Było to dla mnie czymś poza moją możliwością- nie rozumiałam po prostu jak się to robi i płaci i nie umiałam. Poważnie, wstyd co? Mąż nauczył mnie i często żartuje, że nie wiedział co czyni:). Dziś to jednak dla nas taki wygodny sposób na życie, szkoda nam cennego czasu na włóczenie się po sklepach kiedy można prościej.

ta żabka to chyba bardziej dla mnie wersja dziewczyńska

kilka drobiazgów z całej serii łóżeczkowo, przybornikowej Bruin, którą zdobyłam

www.ekobaby.pl pieluszki wielorazowe na cały okres pieluszkowania www. ekobaby.pl

Wonderoos na noc

Naughty Baby na dzień

getry do pieluszek wielorazowych i treningu czystości

pieluszki wielorazowe treningowe tetro www. tetro.pl

używane w stanie idealnym chusty do noszenia niemowląt Babylonia, Hoppediz i ze sklepu chusta.pl

Ciążowa relacja i sesja

2010-01-11T10:55:00.025+01:00

Dobrnęłam szczęśliwie w dwupaku do Nowego Roku, jakże to niezwykłe dla mnie samej w obliczu moich dotychczasowych perypetii.

Jednocześnie za 2, 3 tygodnie planowo przypada termin porodu.

Sama nie mogę uwierzyć, że ten okres oczekiwania od 31 maja kiedy to dowiedziałam się o ciąży niebawem dosięgnie pełni, podobnie jak pełni dosięga już mój krągły brzuch.
Nie wiem czy pamiętacie jak pisałam wiele tygodni temu, po przygodach ze szpitalem, w obliczu zagrożeń przedwczesnym porodem, że byle do 30 tyg, że wtedy szanse na przeżycie malucha są już wielkie. Przeczuwałam już wtedy, po 23 tyg, że ta granica bezpieczeństwa będzie się dla mnie stale przesuwać ilekroć osiągnę minimalistycznie zakładany sobie za każdym razem etap bezpieczeństwa.

I tak jest rzeczywiście. Nawet teraz u początku 36 tygodnia modlę się żeby dać radę jeszcze trochę, że oby do 37, oby do 38 tyg.
Moja mądra duchowo przyjaciółka kobieta, która przekroczyła półwiecze życia przywoływała mnie w ciągu tego czasu wciąż do porządku przypominając to co normalnie wiem w chwilach spokoju egzystencjalnego- „nie ograniczaj tak wszechmocy Boga, nie stawiaj Mu granicy działania bo zrobi tylko tyle w ile uwierzysz, da tyle ile Mu pozwolisz dać. Dał Ci ciążę wbrew nadziei- to cud, dlaczego ograniczasz Go w terminie donoszenia jej tylko do 30 tyg? Ale wtedy to naprawdę był wszelki szczyt moich marzeń i trudno było mi wybiegać dalej. Mój horyzont wzroku sięgał do 30 tyg.nie dalej.
Trudno było mi w to uwierzyć, że uda mi się dłużej być w ciąży szczególnie po diagnozie lekarza było nie było położnika ginekologa-profesora, który właśnie w połowie 29 tygodnia oświadczył mi stroskany po badaniu, że mam być niestety zwarta i gotowa, ze spakowaną torbą pod drzwiami bo jego zdaniem z tego co widać po usg możliwe jest, że mogę urodzić już niebawem.
Mało tu pisałam bo byłam przerażona tą wizją, leżałam niemal całymi dniami zwinięta w kłębek i gdy przychodziły liczne jak codzień bolesne fale skurczów nękające mnie zresztą do dziś zamierałam spodziewając się, że to już długo nie potrwa.

Powtarzałam sobie tylko: Jezu nie, proszę, jeszcze nie...

Dobiło mnie dodatkowo nagłe dramatyczne wydarzenie w najbliższej rodzinie ale jednocześnie pokazało, że nie ma reguł na nic, gdy to żona kuzyna w doskonałej ciążowej formie będąca, na codzień w pełni aktywna, ciesząca się doskonałym samopoczuciem a mająca termin 4 tygodnie po mnie urodziła nagle, zupełnie niespodziewanie po krótkim ćmieniu brzucha w 26 tyg ciąży. Ćmienie, bóle brzucha to u mnie codzienność.... więc oniemiałam.

Jej mała żyje, są wielkie szanse, że nie stracą tego dziecka, mimo, że przeżyli już dwa momenty krytyczne, ale kruszynka będzie jeszcze długo przebywała z dala od rodziców, w dodatku w innym mieście z w inkubatorze pod kabelkami na podtrzymaniu.

Minęło wśród takich wydarzeń- moich kolejnych ciążowych 6 tygodni. Mały osiągnął radosny etap wzrostu i wygina nóżkami mamusi żebra z czego akurat mamusia zadowolona zbytnio nie jest i oddaje kuksańce w nadziei, że przywoła dziecko do porządku.

Dalej nie wiem co się zdarzy bo codziennie czuję się jak w dzień rozwiązania ale powtarzam sobie pamiętasz co mówiła Twoja Ela- nie stawiaj Jemu granic. Twoje dziecko nie będzie wcześniakiem- zaufaj.

Kilka dni temu zdałam sobie sprawę, że przeleżałam najpiękniejsze chwile ciąży i mam tak niewiele pamiątkowych zdjęć z tego okresu spoza łóżka wartych umieszczenia w albumie. Zaledwie kilkanaście zrobionych latem na spacerach wśród lasów i zieloności łąk, do których tak wyrywa mi się wciąż dusza.

Nawet dziś w ten zaśnieżony dzień gdybym tylko mogła fizycznie dać radę poszłabym do lasu na spacer, tak wspaniale sypie, marzy mi się strząsanie śniegu z gałęzi wprost na głowę i brzuszek choć to w tym stanie nierozsądne.

Planując wykonać za czas jakiś właśnie bogaty scrapowy albumik z okresu ciąży uwieczniający najpiękniejsze momenty, po tym jak dodatkowo pooglądałam sobie profesjonalne fotografie ciążowe, zapragnęłam ogromnie móc mieć taką pamiątkę dzięki choćby króciutkiej sesji fotograficznej u nas w domu wykonanej przez tatusia maluszka.

W tym celu prosiłam i molestowałam kilka dni ale chłopina odmawiał w trosce o mnie no bo cóż nie powinnam zbyt długo stać bo mogę urodzić.

Poszliśmy ostatecznie na kompromis, sesja miała być krótka,taka zaledwie na 10 minut a w przerwach między ujęciami miałam siedzieć w wiklinowym fotelu. Radośnie wyskoczyłam z gracją foki z dresów i łóżkowych odziewków, mąż wyprasował mi atłasową sukienkę, którą nabyłam kiedyś w Second- hand-dzie i nie ubrałam dotąd nigdy bo okazało się, że zupełnie na mnie nie leżała, była za duża. Przydała się jednak widać idealnie na ten moment,

Mąż sam nie do końca wiedział o co mi chodzi, więc pozowałam na kompletnego czuja.

- pokażę Wam tu kilka z kilkunastu zdjęć, które wykonał w przeróżnych ujęciach( także takie z nim samym), które po drobnej przeróbce tła w przyszłości mogę chyba śmiało wklejać do albumu, uwieczniające i mi i Potomkowi ten wyjątkowy dla nas czas.

34 tydzień

29tydz

24tydz

18 tydz

16 tydz

14 tydz

13 tydz

1 dzień świadomości, że stałam się mamą

ostatni z ok. 1500 dni wołania o dziecko

Koniki na biegunach

2010-01-10T18:17:00.015+01:00

Kilka lat temu w okresie przedświątecznym zrobiłam to zdjęcie komórką za zgodą sprzedawczyni sklepiku z pięknymi nastrojowymi przedmiotami i mieszankami herbacianymi sypanymi na wagę.

Do wejścia do sklepu zachęcił mnie właśnie jeden z takich koników stojących na wystawie, wśród pomysłowo splecionych w zwisającą aranżację przestrzenną luźnych gałązek choinkowych rozmaitych gatunków z nanizanymi na nie suszonymi plasterkami owoców jabłka i pomarańczy, czerwieniącymi się kuleczkami jarzębin. Na marginesie tamta świąteczna dekoracja wystawowa zostanie mi na długie lata w pamięci, tak była nietuzinkowa.

Pamiętam, że spędziłam w owym sklepiku oparta o ladę zagadując panią, ważac swoje pragnienie na szali rozsądku i potrzeby i robiąc tym samym sobie i jej nadzieję na kupno takiego retro konika -chyba z dwa kwadranse. Zachwyciły mnie.
Koniki- rękodzieło indonezyjskie, obecnie już dość często spotykane w domach pań ceniących klimatyczne wnętrza, były wtedy zupełną nowością.
Tak przemożnie kojarzyły mi się z jakąś magiczną atmosferą dekoracji świątecznych czynionych pod uciechę najmłodszego pokolenia, w starych domach edwardiańskich,.
Postawić przy nich jeszcze drewnianego, polichromowanego dziadka do orzechów i już scena niczym z tej czarownej opery.

Już wtedy jednak miały swoją cenę a i dziś je mają...
Toczyłam w sobie walkę by mieć takiego rumaka na biegunach i stworzyć niezapomniany wyjęty z krainy snów dziecięcych nastrój wokół naszej domowej skromnej, małej choinki obwieszonej jak co roku drewnianymi zabaweczkami.
Wykonałam telefon do męża, usłyszałam kilka szczerych zdań sprowadzających mnie na ziemię, mimo wszystko jak zawsze-dodatkową frazę - jeśli bardzo chcesz Kochanie to kup...Rozsądek ta szczypta, w którą i ja zostałam uposażona wzięły jednak górę i nie kupiłam.
Marzenie o tym koniku wygasło na czas jakiś.
Widziałam identycznego konika potem w domu jednej z blogerek, wiedziałam, że pojawiają się w sklepikach rokrocznie.

Mam mimo wszystko widać jakąś niewytłumaczalną słabość co roku w okresie świąt Bożego Narodzenia do motywu konika na biegunach, w sumie nie wiem dlaczego... rozumiem przecież, że o czym innym są te święta ale konik na biegunach powraca do mnie niczym wspomnienie z dzieciństwa gdy to miałam takiego własnego pluszowego konika bujanego. Do dziś nie wiem jaki los potem go spotkał. Może odszedł w niepamięć razem ze strychem mojego św. pamięci dziadka, który jest już zamieszkany przez pewną skromną rodzinę. Tam jako nastolatka widziałam go po raz ostatni.
Zeszłego roku dla przyniesienia sobie ulgi w tęsknocie za tym indonezyjskim sprezentowałam sobie znów konika na biegunach jednak nie białego dostojnej wielkości , a małego w sam raz na półkę w kolorze starego złota.

I znów nawet w tym roku tuż przed świętami mimo, że mój umysł zaprzątnięty jest daleko ważniejszymi sprawami oczekiwaniem, niepokojeniem się o ciążę, radością dopadł mnie obłędnie wbrew rozsądkowo dziki schiz pod nazwą "konik", konik na biegunach !!!

Tym razem ucząc się coraz doskonalej obchodzić sprytnie naokoło swoje dzikie żądze znalazłam rozsądny wybieg- nie dla mnie byłby to konik- dla synusia- i tym razem był to rzeczywiście konik na biegunach do bujania się dla dość już wyrośniętego chłopca.
Tu jednak zgromiłam się znowu, że tak dalece wybiegam w przyszłość bo przecież mój ułanek , który sam kopie jak konik siedzi nadal w brzuchu i daleko mu jeszcze przez długi czas do dosiadania koników bujanych.

Zaniechałam na szczęście, choć piszę to z nieprzekonaniem w sercu, szaleństwa wciskania do domu pękającego i tak już w szwach, jeszcze kopytnego stwora na płozach - dwa razy większego zresztą od jednego z moich psów....nawet tak pięknego jak ten, bo dokładnie ten pokazany poniżej mnie zachwycił. Kiedyś będzie na to czas by sprezentować dziecku ale nie teraz, kobieto nie teraz. Czy rozumiesz?

Pocieszyłam się natomiast bo pociechy jakiejś w temacie koni na biegunach doznać musiałam w ten świąteczny czas taką niezajmującą wiele miejsca piękną fotografią chłopca na koniku z roku ok. 1910, upolowaną na aukcjach starych fotografii.

Jakie było moje zaskoczenie gdy tego roku wśród wigilijnego spotkania pośród szelestu wypakowywanych prezentów dostałam od mamy niespodziewanie wprost do łóżka bo spędzałam wigilię na modłę rzymską -swoje marzenie sprzed kilku lat....
W tym roku najwidoczniej hahhaaa konikomania dopadła moją mamę bo gdy zobaczyła indonezyjskiego konika w sklepie MDM kupiła sobie go dla uciechy oka, a przy okazji ponieważ już wiedziała, że ma u mnie szlaban na kupowanie mi swetrów zimowych, co czyniła rok w rok w okresie Bożego Narodzenia doprowadzając do niedomykania się mojej szafy-sama z siebie, nie wiedząc o mojej dawnej i obecnej fascynacji konikami wpadła na pomysł by uszczęśliwić mnie tym razem takim oto konikiem.

zdjęcia fociłam niestety nieumiejętnie z łóżka więc jakość naprawdę kiepska

I uszczęśliwiła mnie, a jakże.

Nieposkromione oczekiwanie na Nowy Rok 2010

2009-12-31T20:08:00.011+01:00

W ten sylwestrowy dzień od rana nękała mnie maksymalna ochota na torta. Gdy mąż spytał jakie mam na dziś życzenia( rzadko kiedy tak formułuje pytanie mając na myśli co kupić w sklepie by zaopatrzyć lodówkę) to powiedziałam tylko: "chcę torta choćby maleńkiego" - to najważniejsze.
Całą ciążę chodzi zresztą za mną słodkie i zupełnie sobie tej rozkoszy podniebienia nie odmawiam i mam daleko w poważaniu, że podbija mi to wagę.
Mąż ten, co go z aureolą kreślę dwa posty poniżej pojechał więc posłusznie do cukierni i kupił torcika by spełnić zachciankę swojej kobiety.
Plan był taki by zacząć kosztować ów zbytek przy jakimś komediowym filmie w ramach okołopółnocnego oczekiwania na Nowy Rok 2010.

Jako, że ja jestem nieznośna z natury i nie tylko w ciąży :) i marudziłam, żebrałam o tego torta od przedpołudnia, że chcę i że naprawdę muszę bo spada mi cukier, to mąż na deser poobiedni w końcu przyniósł na tacy, położył tę śmietanowo-czekoladową pyszność przed nami na stół,...Zasiedliśmy, miał już zabrać się za krojenie...
Chciał tylko pstryknąć jeszcze pamiątkowe zdjęcie tortowi a, że pstrykał za długą jak na mnie chwilę szukając lepszych parametrów światła to ja w tym czasie zupełnie pochłonięta tortową okrywą wylizywałam ją paluchami dokumentnie nie wiedząc co się wokół dzieje taki ten krem okazał się pyszny.
I tak się zapomniałam i mąż widocznie też bo robiąc to zdjęcie był dla odmiany cały skupiony na motywie torta iż nie zauważył jak zaręczał, że uchwycił mnie w tle.

No jak zobaczyłam ten motyw poniżej to się nieźle uśmiałam, że ja się tak niewyżycie zachowuję przy stole.

Moi Drodzy Podczytywacze, podążając za głębszym przekazem tej fotki życzę Wam aby Nowy Rok 2010 był dla Was pełen słodyczy i spełnienia,
by należał do lat sytych,
byście mogli zapomnieć się w szczęściu i lizać palce z zachwytu, że życie może być takie pyszne.

2009-12-25T22:03:00.000+01:00

ŻYCZENIA BOŻNARODZENIOWE

2009-12-24T23:29:00.004+01:00

cały czar świąt, wystrój i potrawy zorganizował mój dzielny mąż, ja tylko dla Was na chwilkę zwlokłam się z łóżka do zdjęcia co byście zobaczyli jak mi brzucho rośnie:)

Niech cudów pełna noc Wigilijnego Wieczoru przyniesie Wam Kochani moi duchowy spokój i radość.
Niech każda chwila Świąt Bożego Narodzenia żyje własnym pięknem, a Nowy Rok obdaruje Was pomyślnością i szczęściem.
Najpiękniejszych Świąt Bożego Narodzenia, niech spełniają się wszystkie Wasze najgłębsze pragnienia.

Kamila z Zakamarka

Już jutro Boże Narodzenie

2009-12-23T15:55:00.006+01:00

Już jutro nocną porą nadejdzie dla Maryi czas rozwiązania- porodzi Niebiańską Dziecinę, na razie śpieszą prowadzeni przez Józefa, na osiołku do Betlejem.

Bardzo lubię ten obrazek.

Zróbcie sobie Babki mały przerywnik

2009-12-22T13:51:00.009+01:00

Odkryłam dziś przypadkiem taki prościutki żartobliwy programik do zaprezentowania innym swojej rodzinki Wykreuj Swoją Rodzinkę. Można dodawać, kreować w uproszczeniu poszczególnych członków rodziny,powiększać ich i zmniejszać, ubierać, nazywać i wymyślać kolory tła i postaci. Prawda, że pocieszne?

Make your Stick Figure Family at FreeFlashToys.com

Sosenka

2009-12-20T12:23:00.005+01:00

Małżonek mój widząc, że święta leżą w tym roku w jego wyłącznej gestii bo żona jako ten śledź w śmietanie spoczywa w łóżkowych pieleszach, przystąpił do przygotowań nie tylko kulinarnych- tu uciekł się częściowo po pomoc do osób trzecich, sam zaś planuje jedynie czerwony barszcz z uszkami przygotować i upieczoną, zapeklowaną domowo schabową wędlinkę już roztaczającą aromat w piekarniku na święta zapodać - ale o dziwo także przystąpił do przygotowań aranżacyjnych( co nie leży kompletnie w jego naturze) i wpadł spontanicznie na sentymentalny pomysł by przytargać nam w tym roku choinkę całkiem inną, będącą symbolem spełniającego się właśnie marzenia rojonego od kilku lat- małą sosenkową choinkę z naszej ukrytej wśród przyrody działki pod lasem, która od kilku dni jest już naszą ziemią obiecaną.
Psy od sierpnia niespuszczane ze smyczy odkąd to byłam tam ostatni raz biegały ponoć wśród zasp śniegu rozweselone depcząc po śladach saren i dzików , a on machał łopatą w śniegu dotąd aż wymachał sosenkę spod ziemi aż po ostatki jej korzonków. Stoi teraz panna sosenka na balkonie w wielkiej donicy i choć nie grzeszy zupełnie powalającą urodą, rozbraja nas na całego tym co dla nas w przyszłości oznacza.

Widoki na horyzoncie

2009-12-13T18:28:00.009+01:00

Nigdy dotąd nie wstawiałam własnych filmików bo najzwyczajniej nie wiedziałam jak to się robi, jest to moja pierwsza próba a przy okazji chęć podzielenia się z Wami tym co wciąż widzę na swoim horyzoncie, no poza galerią moich misiaków, witrynką z fotografiami przodków, parapetem równie obstawionym bibelotami jak i cała reszta pokoju i grudniowymi szarościami za oknem.
Kiedy się leży 12 tydzień bez zmieniającego się pejzażu to przyglądanie się temu i dokumentowanie dla Potomka jak osobisty brzuch żyje własnym życiem- jest niewątpliwie rozrywką. Tym bardziej, że mam wrażenie iż Potomek przesypia w ostatnim okresie w ciągu dnia najwyżej z godzinę a resztę, także w nocy gdy sie wybudzam po kilka razy wciąż się wybrzusza. Te dychawki słyszalne pod koniec to dlatego, że musiałam się nawentylować bo bym się udusiła:) od wstrzymywania drżenia aparatem.

W chwili słabości

2009-12-08T13:43:00.014+01:00

Zdarzyło mi się kupić w ostatnim czasie- jak nie do tego mieszkanka bo nie ma w sumie miejsca na nic to do.... przyszłego gniazdka........ tak, tak- typowo babskie zachowanie kupować na przyszłość bo może się już nie przydarzyć taka okazja:

zdjęcie rameczki owalnej pochodzi ze strony sklepu Romantic Home Gallery

zdjęcie ramki potrójnej Wenecja wykonane przez Katarzynę Lewandowską- sklep internetowy http://www.simpleliving.pl/

tablica retro- shabby chic i aranżacja ze strony użytkownika benio21

zdjęcie świecznika pochodzi ze strony sklepu Romantic Home Gallery
zdjęcie mało urodziwe z allegro ale cóż, ja nie mam jak na razie pstrykać

W takiego Mikołaja to i ja wierzę

2009-12-08T12:14:00.009+01:00

Noszę w pamięci pewne błogie sercu wspomnienie Mikołajek spędzanych kilkukrotnie u dziadków gdy miałam może z 4, 5 lat. Moi dziadkowie, nie przerastali nigdy formą ponad treść ale ta treść najgłębsza, najserdeczniejsza, którą mi przekazali wystarczyła bym tęskniła za tym tak mocno w takie dni jak te dni dorosłe gdy dostaje się od Mikołaja prezenty już nawet przelewem bankowym:)
Dla dziecka magią może stać się sam rytuał przygotowań i nastrój tworzony wokół nawet drobiazgu darowanego tego grudniowego dnia.
Tradycją było u moich dziadków, że wieczorem dnia poprzedniego mój kochany dziadziuś zasiadał na białym obskrobanym taboreciku brał wonną pastę do butów, do dziś tylko z tego powodu lubię ten aromat, brał kilka rodzajów szczotek, szmatkę i zabierał się w mojej asyście- miałam podawać mu buty, szczotki, za czyszczenie butów swoich, babcinych i moich jak to mówił na glanc na rychłe- okołoporanne przybycie Mikołaja z niespodziankami.
Mikołaj bowiem zostawiał drobne upominki znaki swojej bytności i pamięci właśnie w butach ustawionych tuż pod kominem kuchennym. Szłam spać z wypiekami na policzkach marząc by noc była krótka. Na drugi dzień rano gnałam co sił do swoich bucików i znajdowałam w nich drobne łakocie.
I to było wszystko- kilka cukierków, bywało, że i czekoladka i to wystarczyło bym uwierzyła na lata, że Mikołaj jest, że odwiedza nas skrycie darując podarki pamięci .... i właśnie takie wspomnienia nie zaś bogate w prezenty- mogą latami karmić duszę i ją nasycać.

Światowy Dzień Misia 25 listopada

2009-11-27T10:11:00.025+01:00

W środę obchodziliśmy ŚWIATOWY DZIEŃ MISIA, od rana zabierałam się za napisanie czegoś na temat swojej słabości do misiów bo słabość i sympatia ta jest widoczna na pierwszy rzut oka po wejściu do naszego gościnnego pokoju no ale nie wyszło z tego wszystkiego nic bo zaprzątnęła moją głowę nagle pewna troska i ogarnęła wszechwładnie aż po same rzęsy.

Dziś się poprawiam jednocześnie bardzo żałując, że w obecnej sytuacji mojego unieruchomienia nie mogę pokazać Wam i przedstawić z osobna każdego z moich 17 czarujących misiów, które zawitały w różnym czasie i okolicznościach do mojego domu.
Będzie jednak mam nadzieję jeszcze niejedna okazja by pokazać ich wszystkich. W moim domu mieszkają bowiem tak osobliwe misiowe persony jak Miś Anatol, Teofil, Alojzy, Zenobiusz, Leopold, Atanazy, Marceli, biały Albin, oraz bracia Lucjan i Felicjan, misia Zuzanna, Oktawia, Adela, Michalina, Matylda, Ludwika i Aniela.

stara fota niepokazująca siedmiu nowych misiów

Osobiście gustuję w misiach bardziej w starym stylu, takich z nieco szczurkowatą mordką, wyszywanym noskiem i pyszczkiem w delikatnym półuśmiechu, elegancko pod kraciasta wstążeczką, nieco owłosionych lub zaledwie o krótkim welurowym włosie.
Przepadam za tymi zwłaszcza w kolorze toffi, który to kolor kojarzy mi się z pysznymi krówkami i pierniczkami lub ciemnobrązowymi jak gorzka czekolada choć w mojej galerii znajdzie się także miś ecru, biały oraz różowy.

Część zdjęć moich rozkoszniaków, które tu prezentuję pochodzi od sprzedawców, od których pozyskuję co urokliwsze misie:)

Historia powstania pluszowego misia:

Misiowa wystawa sfotografowana przy okazji moich odwiedzin w Muzeum Starych zabawek w Pradze

Prezydent Roosevelt wybrał się na polowanie. Po kilku godzinach bezskutecznych łowów, któryś z towarzyszy prezydenta zauważył błąkającego się małego niedźwiadka. Strzelił, raniąc go.Postrzelonego misia zaprowadził do prezydenta jako trofeum polowania. Roosevelt, ujrzawszy przerażone zwierzątko,nie był w stanie wziąć do ręki strzelby, aby strzelić po raz drugi. Postanowił puścić go wolno. Historia o uwolnieniu niedźwiedzia zainspirowałaznanego twórcę komiksów Clifforda Berrymana do stworzenia serii rysunków pt. "rawing the Line in Mississippi". Rysunki ukazały się w gazetach, i te z kolei zachęciły Morris Michtom’ a, właściciela sklepu ze słodyczami do zaprojektowania wzoru zabawki pluszowej podobnej do misia z komiksu.W ten sposób na wystawie sklepu szybko znalazł się miś pluszowy z odręcznie podpisaną karteczką “Miś Teddy’ego.”

Pierwsza seria misiów sprzedawała się niczym świeże bułeczki.Po roku Michtom założył firmę produkującą zabawki The Ideal Novelty and Toy Co., po stu latach wciąż jedną z największych firm tej branży.W tym samym czasie, kiedy miał miejsce słynny incydent z misiem w Ameryce, w 1902 r. niemiecki projektant zabawek Richard Steiff wpadł na pomysł projektu zabawki pluszowej – misia. Wzorem dla niego były cyrkowe niedźwiedzie.Trzeba pamiętać, że przed rokiem 1902 istniały niedźwiedzio-podobne zabawki, były one jednak bardzo podobne do prawdziwych niedźwiedzi.

Richard Steiff postanowił zmienić wizerunek misia i upodobnić go do lalek.W 1903 r. na wystawie zabawek w Lipsku, miś Steiffa po raz pierwszy ujrzał światło dzienne. Nikt jednak nie zainteresował się nim.Podobno dopiero na zakończenie wystawy przy stoisku pojawił się amerykański kupiec i zamówił u niego 3 000 misiów.Był to początek kariery pluszowego misia...

Misiowe szaleństwo:

Misiowe szaleństwo rozpoczyna się w roku 1906.Ze swymi misiami nie rozstają się ani Panie z towarzystwa ani dzieci.Miś stał się maskotką Roosvelta, i kto wie czy nie dzięki niej, Roosvelt odniósł zwycięstwo w kampanii wyborczej.Seymour Eaton był autorem pierwszej serii książeczek dla dzieci o przygodach małego misia Roosvelta. Powstają też piosenki o misiach. Pojawili się liczni producenci sympatycznych pluszaków.

Między innymi firma Gund Manufacturing Corporation (1906), która istnieje i produkuje pluszowe misie do dziś.Przez nadchodzące 50 lat wzór misia zaprojektowany przez Steiffa wywarł ogromny wpływ na projektantów zabawek m.in. Hermann i Bing.Miś stał się popularny nie tylko w Stanach ale w całej Europie. W Wielkiej Brytanii pluszowy miś pojawił się ok. 1910 r., jednak jego produkcja na szeroką skalę rozpoczęta została w roku 1915 – jako pierwsze były takie firmy jak J.K. Farnell (z tej firmy pochodzi pierwowzór Kubusia Puchatka), The Deans Rag Book Co, and H.G. Stone & Co

Sukcesy pluszowego misia w okresie międzywojennym:

Lata dwudzieste i trzydzieste XX wieku to okres ręcznej produkcji misiów wysokiej jakości.Rozwinęły się firmy produkujące misie takie jak: Chad Valley, Chiltern, and Dean's, Pintel and Fadap (Francja), Joy Toys (Australia).

Od końca II wojny światowej po lata 70-te

Po drugiej wojnie światowej najbardziej znanym twórcą misiów był Wendy Boston. Przełomem była możliwość prania pluszowych futerek w pralce.Projekt Wendy Boston ukształtował wizerunek misia aż do lat 70-tych. Współczesny miś, to w odróżnieniu od misia przedwojennego, który był szyty wyłącznie z materiałów naturalnych, miś z tkanin syntetycznych, a jego oczy są robione z plastiku (podczas gdy oczy starych zacnych pluszaków były tylko i wyłącznie szklane). Odtąd produkcja misiów stała się prostsza i tańsza. Nastąpił czas masowej sprzedaży pluszaków, często produkowanych tanim kosztem w Azji.

Teraźniejszość pluszowego misia:

W połowie lat 70 tych wizerunek misia ulega przemianom, jednak wielbiciele wspominają wzory z początku wieku.Odtąd Miś przestaje być jedynie pluszową zabawką dla dzieci, ale staje się przedmiotem westchnień dorosłych kolekcjonerów.Z myślą o nich na początku lat 80 tych została wyprodukowana kolekcja starych misiów w/g projektu Steiffa. W 1984 r. Zostało otwarte muzeum pluszowych misiów w Anglii.Zaczęto organizować aukcje, na których poszczególne modele misiów osiągały ogromne ceny np. jeden z misiów Steiffa został sprzedany za 176 000 dolarów.W latach 70-tych wprowadzono artystyczne wzornictwo pluszowych misiów. Takie misie projektowane przez artystów sprzedawane były w sklepach firmy Ganz, Gund, Dean's, Knickerbocker, Grisly Spielwaren i innych.Obecnie żyjemy w czasach ogromnego rozkwitu tradycji pluszowych misiów, zarówno tych starych z początku wieku, ręcznie szytych, które osiągają gigantyczne ceny na aukcjach, jak i tych współczesnych produkowanych masowo w fabrykach na Dalekim Wschodzie. Miś wciąż pozostaje najważniejszą zabawką naszego dziecka i miejmy nadzieję, że już wkrótce nie będzie ani jednego dziecka na świecie, które nie miałoby swojego pluszowego misia.

Nasz mały pokój- Rewolucje

2009-11-14T22:58:00.013+01:00

Siedzę sobie właśnie wepchnięta chyba w jedyny w miarę zaciszny i nie narażony na nieoczekiwane zmiany położenia sprzętów i gadżetów w przestrzeni punkt naszego M3- nasze wyrko i piszę to oto. Dziś słychać u nas wiercenie, walenie, suwania i wszelkie inne dźwięki świadczące o domowych perturbacjach... mąż i szwagruś wytężają bicepsy, otóż zaczynamy aranżować przestrzeń pod Potomka .

Jako, że jestem osobą z rodzaju tych co zawsze kilka kroków do przodu wybiegają bo krew gwałtowna tętni w mych żyłach, więc już od początku ciąży z radością i troską zarazem a czemu wyjaśnię niebawem obmyślam przestrzennie jak powitać godnie Dziedzica rodu, by także w tym małym gniazdu znalazł dla siebie dogodny kącik.

wizja pokoju uproszczona

Nie jest to bynajmniej łatwe w obecnej sytuacji gdy przeznaczenie pokoju jest zdecydowanie związane z pracą męża- mały pokój, 10 metrów2- z uwagi na naszą dotychczasową bezdzietność, z początku aranżowany wprawdzie w wyobraźni tylko jak to bywa w zwyczaju wszystkich młodych małżonków zasiedlających nowe lokum, słodkimi, wesołymi gadżetami i mebelkami dla dzidzi, po kilku latach uznany został za pomieszczenie, które być może nigdy nie zostanie tak wykorzystane, potrzeby aktualne pojawiły się inne, w końcu więc przeznaczone w całości na biuro męża absolutnie niezbędne mu do pracy zawodowej. Mąż wraca z pracy jednej, zjada tylko coś ciepłego i kontynuuje dalej pracę już w swoim ulubionym pokoju biurowym aż do północy.

Pokój ten szybko uznałam za bezduszny. Jakżeż poczuć w nim dogodną przestrzeń do własnych swobodnych uniesień artystycznych gdy wszędzie na podłodze, biurku narożnym-dwuściennym porozkładane są sprzęty biurowe, bogate okablowanie a nawet kserodrukarka wielkości 8 letniego dziecka.

Mężowskim punktem honoru było uniemożliwianie mi przez lata stanowczym „NIE wywiercę Ci dziur pod karnisz”, zawieszenia w końcu jakiejś estetycznej firanki w tymże pomieszczeniu. W cmoim ciążowym stanie nie mógł już powodować takich ataków wzburzenia z mojej strony, więc uległ i firanka o charakterze rolety rzymskiej pięknie przystrajając okno przywróciła mi nadzieję, że można się tu dobrze poczuć.
Wiele mebli zaistniało tu typowo pod potrzeby biurowe, starałam się jak mogłam wnosić tu na ile to możliwe elementy kobiecej estetyki. Jestem waleczna w takich sprawach więc w sumie mimo sprzeciwów w całym domu widać moje zapędy.

sofa jasno beżowa, komódka ze słodką retro wystawką, obecnie niestety nawet te mebelki blokowały mi wszelkie mentalne manewry w celu zaaranżowania pokoju malucha. Miejsca bowiem nie zostało już nic by pomieścić wszystkie ubranka, zabawki,sprzęty.

Nieśmiały początek i przyczyna tego, że musieliśmy dziś w końcu uczynić odważny krok i podjąć trudną decyzję o wciśnięciu na siłę pewnych mebli z pokoju małego w inne przestrzenie domu i piwnicy oraz kupić w końcu wielką przepastną szafę ikeowską Pax Birkeland

pod sam sufit mieszczącą ten cały galimatias, nastąpił gdzieś w 12 tyg mojej ciąży gdy to zaklinając by owa ciąża ze mną pozostała do końca, zaszalałam odkupując od kogoś wielką górę ubranek dziecięcych. Potem gdy pojawił się pierwszy dużo gabarytowy sprzęt kołyska, leżaczek, po nim zaś lawina wszystkiego innego dla dziecka co potrzebne wszystko to kupowane przez allegro( z uwagi na moją konieczność stagnacyjnego trybu życia),

przychodzą do mnie czasem w takich ilościach dziennie, no cóż każda rzecz niemal od innego sprzedawcy

liczba worów i kartonów oraz usypisk ciuszków w tymże pokoju narosła do rozmiarów niemożebnych. Bajzel jakich mało.Tak dalej być nie mogło.

Szafa po niemal całym dniu składania już stoi, mieści absolutnie wszystko, oto w uproszczeniu jak planując ją zorganizowaliśmy w środku

pokażę ją za jakiś czas, do niej dołączy białe ikeowskie łóżeczko, na razie stoi orzechowa kołyska zasiedlona naprędce przez króliczka,

opróżniliśmy jedno przęsło naszej biblioteczki z przeznaczeniem na zabawki i książeczki dla małego, przewijak zaś i kosmetyki pieluszki planujemy w łazience, ponoć chłopcy mają daleki zasięg, znajomi znajomych musieli zdrapywać kał z monitora tak maluszek porządnie i nieoczekiwanie odgazował przewijany na komódce na przeciw komputera, szkoda byłoby sfatygować mężowi biuro, którym będzie się musiał dzielić z młodszą generacją.

Zdobyczne

2009-11-09T16:05:00.007+01:00

Nie mam ostatnio dzikiej fazy, na poszukiwanie nobliwych pocztówek, szczerze jestem tak przejęta obmyślaniem, kupowaniem tego co absolutnie niezbędne i zupełnie niepotrzebne dla Malutka i to mnie zaprząta w całości, że na dział allegro- pocztówki nie zaglądam wcale no chyba gdzieś od 6 miesięcy.

Jakoś przed chwilą poczułam, że może warto byłoby dla rozerwania jednak tam sobie zajrzeć. No i bez szukania w pierwszych kilku sekundach oglądania asortymentu sentymentalnego:) natknęłam się na moją małą czarodziejkę, która chyba także ma do mnie słabość. skoro mnie tak kusi i przyzywa. Prawda, że urokliwe ujęcia TPD girl(the photographer dauther), stałam się ich posiadaczką. Na drugim Mistery z rodzoną młodszą siostrzyczką.

Coś dla zajadłych poszukiwaczy Mistery Girl

2009-10-23T21:17:00.004+02:00

Pewien miły, tajemniczy Dawid, którego tu pozdrawiam za namową swojej Siostry wysłał mi przed chwilą namiar na trwającą właśnie aukcję na ebayu z pocztówką naszej Mistery Girl, czasem prosicie o pomoc w upolowaniu jakiejkolwiek jej pocztówki oto i możliwość wzięcia jej w posiadanie. Mistery Girl może być Twoja

Rejs

2009-10-15T19:47:00.013+02:00

Dni kobiety będącej chyba szczególnie po raz pierwszy w ciąży, jeszcze bardziej kobiety po przejściach długich starań, szybkich utrat, trudności rozmaitych w trakcie, upływają przynajmniej tak jest u mnie na wielkiej świadomości upływającego czasu. Na odliczaniu tego czasu w sposób jaki dotąd się nie zdarzył nawet w oczekiwaniu na wiosnę po zimie,odkreślaniu połówek dni i całych dób. Cieszenia się, że czas tak szybko mija.

Dziś jak zawsze rano przy śniadaniu powiedziałam do męża na głos- "wiesz dziś mamy 22 tydzień i 5 dzień, w niedzielę zacznie się 24 tydzień....", och byle do przodu, byle dalej byle się udało byle do krytycznego 28, 30 tygodnia, potem dalej ku 40 tygodniowi.

Ostatnie przeżycia, niepokoje, pobyty w szpitalu, codzienne częste bolesne skurcze tylko zintensyfikowały takie moje podejście. Na kobiety przekraczające 30 tydzień reaguję westchnieniem -"ja też tak chcę, ja też..."
Tak sobie odliczam każdego dnia od początku ciąży i dziwię się sama sobie, że tak gnam pragnieniem ku przyszłości tracąc przecież cenny czas życia i każdy dzień tego szczęśliwego stanu, a jednak chcę by dni mijały migiem a luty, ach luty 2010, ten luty jawi mi się jako Ziemia Obiecana i bezpieczny port dla mojego burzliwego rejsu.

Dziś w pełni rozumiem słowa przyjaciółki po pierwszej stracie, będącej w kolejnej ciąży- "wiesz chciałabym zasnąć i obudzić się w samym dniu porodu". Choć szalenie szkoda byłoby doznań tego okresu bo są wyjątkowe, niesamowite, to rozumiem nazbyt dobrze to westchnienie.

Kiedy byłam na początku tej drogi liczył się dla mnie bezpośrednio ten najbliższy czas, wydawało się, że powodzenie całej ciąży rozstrzygnie się w najbliższych tygodniach.
Oby macica nie zapłakała znowu krwawo jak co miesiąc, oby nie zdarzyło się to z powodu niepowodzenia, aberracji chromosomalnej, zaburzeń czy blokady mojego ciała, kilka tygodni później gdy niby się udało.

Uprzedzana przez lekarza podczas 4 pierwszych wizyt jego własną rezerwą - "na razie bez euforii proszę pani, na tym etapie za wcześnie na zachwyt, wszystko się może zdarzyć", i wspomagająco raczona przez niego ponad tuzinem leków, zastrzyków na podtrzymanie ( które notabene biorę po dziś dzień), mówiłam sobie wtedy starając się o dystans i spokój czując, że Ktoś jeszcze nad tym czuwa oprócz mnie- "a więc byle do tego magicznego przełomowego 12, 13 tyg ciąży- to ten najbardziej niepewny okres gdy wszystko może się zdarzyć a potem już z górki zacznę tryumfować."
Właściwie,... i nie miałam z tym jakiegokolwiek problemu bo organizm sam się tego domagał starałam się przespać ten 3,5 miesięczny czas, nie podjęłam nawet na tym etapie zamysłu pisania ciążowego pamiętnika dla dziecka bo były obawy, że może zeszyt 16 kartkowy nawet to byłoby o dużo, za dużo... Udało się jednak bez jakichkolwiek problemów.
Łożysko przejęło kontrolę, organizm odnalazł się wreszcie w burzy hormonalnej. Dziecko okazało się kompletne i dobrze sobie radzące. Choć to niby oczywiste gdy chodzi o rozwój zarodka ludzkiego miało ku mojej radości nieopisanej:jedną główkę, dwie rączki, dokładnie dwie nóżki i obecny tułów.

Mówiłam sobie więc na tym kolejnym etapie bogatym też w inne - zawodowe przeżycia tak- zaczął się mój urlop nauczycielski, obroniłam mianowanego, z ciążą i dzieckiem wszystko ok: "teraz już będę spokojniejsza, wytchnę po tych wszystkich przeżyciach i emocjach..." , choć taki pełny spokój miałam osiągnąć według siebie gdy w końcu poczuję pierwsze ruchy dziecka.

Dopiero to przecież, poza pęcznieniem ciała, które może być jedynie wynikiem gazów w jelitach utwierdza kobietę, że w ciąży jest najprawdziwiej w świecie i że jej dziecko żyje , rusza się nie tylko w czasie sesji na usg.

To doświadczenie ruchów dziecka wydawało mi się zawsze czymś tak niepojęcie cudownym, doznaniem tak absolutnym, kosmicznym prawie i dla mnie nieosiagalnym, że mówiłam sobie i innym i Bogu - "już zaszłam, już jestem szczęśliwa, już wiem jak to jest poczuć się w ciąży, dziękuję dosłownie za każdy dzień, nie wiem ile jeszcze takich dni wspaniałych ale teraz proszę jeszcze tylko o to jedno jedyne doświadczenie-ruchu dziecka we mnie.... to będzie czymś dlaczego warto było to przeżyć choćby cokolwiek się stało potem."

Pierwsze zabawne odczucia pękania bąbelków w brzuchu przyszły wcześnie bo w 15 tyg, ciąży kolejny tydzień za tygodniem zwiększał intensywność niecodziennych doznań od małej rybki przepływającej w te i z powrotem i delikatnie łaskoczącej mnie ogonkiem od środka aż po konkretne chlapnięcia i zrywy tu i tam rybiego ogona dalej rzucania się po ścianach macicy małej ruchliwej ropuchy. Przedziwne odczucie, cudowne gdy doświadczysz go ty sama zdając sobie sprawę, że to magia pomieszkiwania człowieka w człowieku. Człowieka najdroższego Ci na świecie od tej chwili już na zawsze.

Wydawało mi się i z naiwnością dziecka mówiłam sobie i najbliższym relacjonując moje ówczesne nastawienie, że wejście w drugi koronny trymestr rozwieje wszelkie niepotrzebne obawy już całkiem i zacznę się w pełni rozkoszować czymś czym rozkoszować wcześniej w całej pełni nazbyt się obawiałam.
Nadchodził dla mnie czas, który nie znając go jeszcze z autopsji ciążowej codzienności i mnóstwa odczuć ciała i ducha, z którymi przyjdzie mi się zmierzyć, określałam "okresem gładkim i już z górki", charakteryzującym się jedynie powiększającym się brzuchem, intensywnością ruchów dziecka i czasem pełni energii witalnej - wielkim komfortem psychicznym jednym słowem ....z małym nieważnym minusem częstych zgag.
Jakże to płaskie wyobrażenie 2 trymestru z jego realnymi licznymi atrakcjami, radościami i niepokojami jakich doświadczyłam na własnej skórze i o jakich sie dowiedziałamod innych ciężarnych i matek.

W wyobraźni jedynie mogłam wspiąć się na palce na tyle, że widziałam się nareszcie dumnie obnoszącą się ze sporym już brzuszkiem, korzystającą z wielu przywilejów i rozrywek, które zapewniają sobie kobiety w ciąży - zwolnienie tempa życia, po pracy, której nie wykluczałam bieganie po sklepach w poszukiwaniu różności dla dziecka, długie spacery, wyjazdy w najpiękniejsze miejsca, prezentacje rodzinne - niech w końcu zobaczą i uwierzą, że i mi może wyrosnąć ciążowe brzucho, beztroskie ploteczki z przyjaciółkami, których dzieci już mnie nie doprowadzą do dzikiej tęsknoty bo swoje mieć będę tuż pod sercem, wyciągnięcie z szafy zbieranych obsesyjnie przez lata starań, ciążowych tunik i noszenie się w nich po ulicach dumnie w końcu kobieta w ciąży jest tak niebanalnie piękna - krągła nosicielka życia.

Miało być jednak inaczej...
Doświadczyłam co prawda tego co przeczuwałam, że jest udziałem kobiety w ciąży-zdziwień na temat nieprawdopodobnych transformacji jakie przechodzi własne, znajome dotąd w zachowaniach ciało, wszechobecnej troski najbliższego otoczenia, wyrażającej się w wyręczaniach, pytaniach od samego rana tymi i wszelkimi sposobami komunikacji nam dostępnej ,o stan mojego samopoczucia i choćbym nie wiem jak wyglądała przekonanych stwierdzeń jakże przyjemnie dla ucha brzmiących, że ciąża mi służy i wyglądam wprost kwitnąco:)
Doświadczyłam co prawda w zdumiewający wręcz sposób dla kogoś kto o tym tyleeeee marzył i oto teraz jest to dla niego normą od rana do nocy, czym są ruchy dziecka w brzuchu i muszę przyznać, nie spodziewałam się, że już na etapie minionego jakiś czas temu 21 tygodnia te ruchy okażą się tak konkretne, odczuwalne w większości przyjemnie i rozbrajające aż do ubawienia ale niekiedy odczuwalne aż do stopnia pojedynczych, choć nieprzesadzonych- "auuuuu" odgłosów z moich ust wyrywających się gdy brzdąc, kopnie niespodziewanie całkiem , w pełnym impecie zderzenia się jaskółki z szybą.

Drugi trymest nie okazał się jednak czasem gładkim, bez trosk, wręcz przeciwnie o ile wcześniej liczyłam dni jakby swobodniej mimo wszystko, to etap ten okazał się na skutek doświadczeń niepokojących odliczaniem zawziętym, gdy okazało się, że szyjka sobie nie radzi, skraca się i trzeba ją wspomagać natychmiast zabiegiem. Potem pamiętny krwotok, niefortunności te owocujące decyzją lekarza, że mogę zapomnieć o długich spacerach, zakupach, wysiłku, pracy zawodowej, że powinnam leżeć non stop, że skurcze mogą być początkiem przedwczesnej akcji porodowej i zaprzepaścić wszystko do czego doszłam w tej wędrówce ku dziecku.

Wszystko jest inaczej, nie tak jak możnaby przewidzieć. Nierozsądne i racjonalne lęki tej wędrówki, do których moja głowa skora są odczarowywane zamieniając się w uspokojenies bądź radość, że nic takiego nie miało miejsca a wszelkie pewniki i oczywistości są przekreślane niekiedy jednym ruchem kolejnych wydarzeń.

Tyle jeszcze tych tygodni przede mną decydujących choć powtarzam sobie tydzień za tygodniem :"byle do rozwinięcia się płucek, byle do zdolnej do uratowania dziecka wagi ok. 700gram, byle do kilograma, byle jeszcze i jeszcze trochę..."

Wczoraj kiedy już zmęczona niepokojami nachodzącymi mnie od ostatniej wizyty u mojego lekarza spowodowanymi dziesiątkaminiepokojących objawów(powinnam mieć ginekologa kieszonkowego łącznie z podręcznym sprzętem usg) , znów roiłam sobie wszystko co nie po mojej myśli-podczas badania i połówkowego usg, rozbroił to wszystko jednym wyrazem twarzy nasz synek patrząc na nas z prawdziwie anielską beztroską spoza zamkniętych powiek.

widzicie tę wyprostowaną rączkę?

Pomachał rączką, powierzgał nóżkami, tu fiknął na wizji, tam odkopnął: okazał się zdrowy, żywotny, nader duży 685 gram i funkcjonujący bez zarzutu oraz co znowu dla mnie budziło wcześniej nierozsądną wątpliwość: absolutnie kompletny nie tylko z rączkami i nóżkami, paluszkami nawet pięcioma u każdej kończyny ale też 4 komorowym sercem, kompletnym podniebieniem i symetrycznym mózgiem oraz wszelkimi detalami takimi jakie u dziecka 23 tygodniowego być powinny. Uffff westchnęłam tylko z euforią w sercu znów odczarowując w mojej głowie kolejny etap do przeżycia- przełomowe badanie połówkowe, od ktorego do wczoraj całe moje życie i los dziecka miało zależeć.
O dziwo też mimo wciąż niepokojących dyskomfortów brzucha, bolesnych skurczy po kilkanaście razy na dzień, które sprawiają, że się zwijam w muszelkę i nie są dobrym znakiem- leżenie i oszczędzanie się wydłużyło mi szyjkę o ! centymetr ......zamiast spowodować, co jest tego efektem, że znajdę się o kilka kroków od zagrożenia przedwczesnym porodem.

Zakupy po sklepach, o których marzyłam dla dzidzi nie staną się kompletnie moim udziałem, za to allegro i zakupy internetowe dla dziecka praktykuję nazbyt namiętnie, ciasne mieszkanko napełnia się w szybkim tempie różnościami, wymarzony kącik dla dziecka meblować będę w przyszłości nie swoimi rękami niestety, wydając komunikaty mężowi gdzie co być powinno , połowa efektownych ubrań ciążowych, które miałam prezentować latem, jesienią i zimą pozostanie w szafie, gdyż wychodzę gdy jest taka konieczność tylko tyle co do samochodu pod samym blokiem by dojechać do lekarza lub uparcie na mszę co niedzielę podwożona tymże samochodem pod same wrota.

Kolejny pomysł na choćby leniwy weekend poza domem w naszym ulubionym Turowie spalił na panewce 2 tygodnie temu i już nie dojdzie do skutku, szkoła rodzenia ponoć najlepsza i pasjonująca w przebiegu zajęć, która wybrałam i opłaciłam będzie musiała obyć się beze mnie mimo wielkich chęci bo lekarz nie pozwolił mi na nią uczęszczać z racji dłuższej jazdy samochodem...

Oj jest zupełnie inaczej niż to co sobie ułożyłam w czupurnej główce ale myślę sobie, że to wszystko nic,to pestka, pesteczka bo przecież czas stale płynie nawet teraz gdy od tylu godzin piszę te słowa i z każdą chwilą zbliża mnie do portu i wiecie co, leżąc tak bezczynnie można dorastać, nabierać większego rozsądku bo wniosek osiągam taki: mogę nawet leżeć do lutego w tym samym łóżku, z tym samym przewidywalnym grafikiem spolegliwego dnia, pomiędzy pilotami od telewizora, komórką, stacjonarnym, laptopem, książka o wychowaniu dziecka w zgodzie z instynktem i naturą a muzyką Vivaldiego stymulującą jego harmonijny rozwój, mogę wiele znieść a nawet więcej byle móc dotrwać, odliczać już po 30 tyg. z nieco większym spokojem, choć ciągle nie wiedząc co jeszcze mnie czeka w ciążowym okresie, w końcu ostatnie dni 38, 39 tygodnia... żegnając 28 stycznia, 29 stycznia... by w okolicach 1 lutego czy jak to się tam realnie potoczy osiągnąć szczęśliwy finał, port i przystań- spojrzeć własnemu dziecku w twarz.

Metafizyczna przesyłka

2009-10-12T09:44:00.009+02:00

Sobotni poranek, przywykła do leniwienia się całodobowego w pościelach ostatnio(oj marzy mi się dać w końcu gdzieś nogę i pójść jakąkolwiek drzewiastą aleją na powitanie jesieni wdychając wilgoć powietrza lecz cóż dopóki lekarz nie zezwoli nic z tego), słyszę pukanie do drzwi...
Otwiera mąż - listonosz...- do małżonki przesyłka.

Patrzę na nadawcę.... Otwieram kopertę i robię wielkie oczy czując napływ wzruszenia...
Napisała do mnie najzwyczajniej jakby listem a poezją swoich wierszy zebranych w małą książeczkę Alicja z Arte Ego.

Alicja Radej -"Odgłos deszczu".

zrobiłam tę kompozycję z poezjami Ali na szybko choć mam nadzieję, że nie urąga to zdjęcie dorobkowi poetyckiemu Alicji i jej gustom, mogę bowiem robić krótkie kursy do wc , kuchni i z powrotem, uspokajam, i Was i Alicję, że nie pokropiłam wodą tomiku tylko szybkę, którą położyłam na nim.

Na pierwszej stronie specjalna wyjątkowo brzmiąca dedykacja dla mnie- Zaskoczyła mnie Alusia zupełnie jedno z racji niespodziewania się takiej przesyłki zupełnie, drugie, że była tak twórcza i tak odważna, że odważyła się wydać swoje wiersze( moje dotąd jedynie wdychają duszny zapach szuflady), trzecie co już znajome lecz pogłębiło się w mojej świadomości, że ona pisze tak wrażliwie, kobieco i metafizycznie o tym co znajome, co tak nieobce przecież dla mnie o czym i mi o dziwo zdarzało się pisać choć inaczej.

***

wykluta z ziemi
pazurem głodu
wybieram
z gruntu prawdziwe
ziarna

każde smakuje
inaczej

autorstwo: Alicja Radej

Homo Sapiens

w pancerzu umysłu
stoję na straży własnej odrębności
skarb z którego jestem dumny
ma wielką wagę
jak kula u nogi

linia demarkacyjna między mną
a światem krwawi
gdzie pojedynczy odgłos kropli
popłynie rzeka

wszystko ma właściwą naturę
wszystko?

nie potrafię porozumieć się z kwiatem
ptakiem
sobą
nie potrafię odchodzić w zmrok
z naturalnością słońca

autorstwo: Alicja Radej

Dziękuję Ci z całego serca Alu- taka dawka wsparcia i siły dla mnie w tym osobliwym poetyckim liście.

Twórcza zabawa programem Photo Scape

2009-10-07T21:05:00.010+02:00

Zaglądając na zaprzyjaźnione blogi szwedzkie czy jak najbardziej polskie spodobało mi się prezentowanie z rzadka co prawda ale jednak, zdjęć na dany temat w jednej zbiorowej mozaice, która pozwala by sama wielość motywów potęgowała miłe dla oka wrażenia całości obrazu. Od Globalistki dowiedziałam się, że taką możliwość daje prosty programik darmowy Photo Scape i dziś z okazji męczącego leżenia i oszczędzania się bo leżę sobie nadal ale dość owocnie przyznam w ostatnich dniach, o czym może jutro napiszę, z tej okazji dałam się pochłonąć przez program bawiąc się w łączenie zdjęć. W tym celu zajrzałam do kilku swoich uzbieranych folderów w poszukiwaniu pasujących mi do prezentacji motywów i powstały te prace. Jak zawsze zdradzają one trochę moje marzenia, tęsknoty ale też to co jest już moim udziałem. Może programik ten i Wam pomoże wzbogacić szatę swojego bloga lub innej przestrzeni, którą tworzycie a na pewno pomoże Wam zaprezentować na raz większą ilość zdjęć na raz.

Anielska Mistery Girl

2009-10-07T10:48:00.008+02:00

Jakieś 2 miesiące temu pewna miła podczytywaczka podesłała mi kolejne cenne znaleziska naszej małej, ślicznej i tajemniczej we wcieleniach anielskich. Październik poświęcony jest refleksjom nad światem aniołów więc akurat coś w sam raz w tym temacie.
A na marginesie od kiedy jestem w ciąży przybyła mi kolejna modlitwa do anioła stróża bo mam przy sobie teraz obstawę dwóch takich z pierzem mojego i synka i dlatego z mężem każdego wieczoru zaklinamy i anioła synalkowego co by go strzegł rano we dnie wieczór i w nocy.

podobnych wersji tego motywu jest chyba z dziesięć

Aktualności

2009-09-28T20:52:00.008+02:00

Pytacie na priva i nie tylko- co u mnie...Milczenie jakoś chyba zawsze coś znaczy w moim przypadku...tym razem też ale o tym za chwilę...

Starałam się dotąd nie wspominać zbyt często o swoim ciążowym stanie i wielu zmianach, które zapoczątkowuje lub sprawia w naszym życiu ta nowa dla nas epoka. Jasne, że wiele się dzieje,że stopniowo inicjujemy wiele drobnych zmian w naszym życiu, począwszy od drobiazgów, po sprawy większej wagi.

Te jednak kilka lat doświadczenia braku, ten stały dotąd towarzyszący mi stan bólu za samym stanem ciąży nawet, za własnym dzieckiem uwrażliwiły mi serce na możliwe w sytuacji tym razem mojego spełnienia, odczucia innych kobiet- tych z nadal pustą dziuplą w brzuchu, dotąd nie zaznających odczucia nieśmiałego furkotu pisklęcych skrzydełek ćwiczących się do wylotu. To trudne nie doświadczać czegoś upragnionego czego bez problemu najczęściej doświadczają wszyscy inni. To bardzo, bardzo trudne...
Na skutek odwiedzin na moim blogu i tamtego postu spotkałam się w ostatnich tygodniach z odzewem wielu takich właśnie kobiet, opowiadających mi swoje historie bólu bezdzietności i męki czekania na dziecko-czekają wyobrażacie sobie czasem po 6,11,15 lat nadal wypatrując dla siebie nadziei, takich kobiet, małżeństw w cierpieniu jest tak wiele... aby ich nie ranić sobą obecną, trudno mi pisać ze swobodą o tych aktualnych odmienionych od tamtego okresu dla mnie sprawach.

Mąż często mówi, że przesadzam z tą empatią, że przypisuję innym nadwrażliwość jaką mam sama ale ja nie umiem tego zlekceważyć.
Chciałabym wręcz prosić by te dziewczyny, tutaj napisały, dały mi pozwolenie jeśli czują, że moja powściągliwość w tym temacie jest zbędna i udzieliły mi zielonego światła na dzielenie się od czasu do czasu szczegółami moich przygotowań do przyjęcia dziecka. Takie mam bowiem opory ze względu na ich uczucia by pisać o tym swobodnie, że no ciężko mi to przeskoczyć bez myśli, że może kogoś ranię..
Co do wydarzeń ostatnich...
Towarzyszyło mi w ostatnich tygodniach sporo silnych przeżyć-nowy rozdział w życiu wciąż oprócz niedowierzającej radości każdego dnia, odczuć i zaskoczeń płynących z wnętrza ciała , przynosi mi tak samo szczyptę lub garść niepokoju, zdarzyło się, że i dziki przestrach-czuję niekiedy jakbym niosła w swoich dłoniach cenną kryształową kulę a moje ciążowe dni wcale nie wiodą tylko po wygładzonych,zamiecionych, asekurowanych ścieżkach jak można by sobie wyobrażać na podstawie tego jak pokazuje się ten szczególny etap życia kobiety w zaniebieszczonych od błogostanu ciążowego magazynach dla brzuchatek. Perspektywa kobiety w tym stanie zmienia się kompletnie, moje wyobrażenia najbardziej rzetelne , opinie utwierdzone o tym stanie, duża wiedza medyczna od oczytania jak mi się zdawało po tylu obserwacjach innych bliskich mi kobiet, przeżywających swoje rozmaite ciążowe perypetie to wszystko co dotyka teraz na codzień, nie jest wcale takie znowuż przewidywalne, fizjologiczne, oczywiste, naturalne i proste. Bywa zaskakujące, niepokojące i oprócz spełnienia , które trudno podważyć bywa momentami takie trudne, bywa rozdziałem przeżyć naprawdę wytrącających wszystko z rąk.

Niosąc tak cenny nabytek można by się potknąć i go utracić, stłuc, zaprzepaścić i co wtedy myślę sobie często tak czysto po ludzku całkiem się zapominając w mojej trosce , a prawda jest taka, że jestem przecież zbyt mała i nieudolna na to by upilnować tylko swoimi heroicznymi nawet wysiłkami taki rzadki dar życia jaki został mi podarowany.

Ostatnie wydarzenia były takimi właśnie lekcjami dla mnie trudnymi ale uczącymi tej prawdy.Nie mam nad tym wszystkim kontroli.

Gdy już sądziłam że najtrudniejszy i najbardziej niepewny pierwszy trymestr ciąży mam za sobą, nieco odetchnęłam ale i tak oczywiście zachowując ostrożność, tę moją wyjątkową ostrożność osoby, która bardzo boi się, że pozytywne myślenie może z niej zakpić więc zawsze asekurującą się ostrożnym niedowierzaniem zdarzyło się to właśnie. Wzięłam zwolnienie z pracy aż do rozwiązania,Nie forsowałam się zupełnie, polegiwałam mnóstwo, dbałam o siebie maksymalnie i całe otoczenie mnie w tym wspomagało a mimo to 9 września usłyszałam nakaz lekarza zameldowania się nazajutrz skoro świt do szpitala na konieczny jak się okazało mimo mojego chuchania na siebie zabieg założenia szwu na szyjce w znieczuleniu ogólnym. Jasne, że bałam się o tę kruszynę we mnie-to jednak stresujące przeżycie, nie wiem czy takie uśpienie ma podobny na dziecko jak na matkę wpływ usypiająco- otumaniający ale nie czułam się dobrze jeszcze przez kilka godzin po wybudzeniu. Kilka dni poleżałam jeszcze na patologii poznając ciekawe historie łóżkowych sąsiadek, wypisano mnie z dobrymi prognozami. Wróciłam do domu z nakazem oszczędnego trybu życia a na początek mimo wszystko leżenia. Leżałam więc posłusznie, z całym przekonaniem dla dobra sprawy.

Tak minął spokojny tydzień, w sobotę też leżałam sobie jak zwykle jednym okiem skierowana w laptop zainstalowany przez męża na stoliku łóżkowym, tym samym na którym te słowa piszę teraz, drugim okiem wpatrzona w jakiś program telewizyjny gdy nagle poczułam wyraźne ciepłe plum... zamarłam, poszłam skamieniała z niepokojącego przeczucia sprawdzić co to, gdy zobaczyłam sporej wielkości kroplę krwi przeraziłam się. Nie zdążyłam przeanalizować możliwych przyczyn pojawienia się tej kropli krwi, gdy w następnych sekundach żywo czerwona krew zaczęła sączyć się ze mnie wartką strużką.

To były sekundy, panika, szalony strach, krew zaczęła ze mnie porządnie płynąć, pierwsze możliwe skojarzenie: Jezus Maria- ronię, drugie...łapiące się nadziei- może szew puścił. Mąż zadzwonił po pomoc. Położyłam się tak jak stałam w łazience na podłodze jakby chcąc zatrzymać w sobie tę krew i to dziecko jak najdłużej. Mężula biegał po mieszkaniu szukając książeczki zdrowia. W oczekiwaniu na pogotowie przez głowę przepływały zrozpaczone myśli: czy to już koniec mojego szczęścia, to tak miał wyglądać mój wielki cud, tyle miał trwać... oraz myśl jak wyrok- nigdy już przenigdy nie ośmielę się marzyć o własnym dziecku, to za bardzo boli...

Pudel Franek lizał mnie współczująco po twarzy nie rozumiejąc czemu tak leżę i jęczę zrozpaczona...Przyjechało pogotowie, znoszenie na noszach z drugiego piętra i moment, że niechcący nieomal by mnie zrzucono z tych noszy, wyścig do szpitala starą rozklekotaną karetką, uparte milczenie ratownika gdy tak potrzebowałam słów otuchy - samotność w najczystszej postaci, niepewność wszystkiego.

Najbardziej obawiałam się czy usłyszę jeszcze jego serce, serce mojego chłopczyka nadal bijące-to było jak czekanie na wyrok życia... biło jednak...To mnie podniosło wewnętrznie znacznie, jednak dyskomfort doświadczania takiego krwotoku w ciąży źle działał na moje dalsze emocje.

Rozważano rozmaite przyczyny krwawienia, których skutek mógł zaważyć przecież wciąż na życiu dziecka w kolejnych minutach. Myślano z początku, że może łożysko się odkleja, może sączące się wody płodowe wraz z krwią potem jednak stwierdzono dzięki usg i badaniom z dużym prawdopodobieństwem, że musiało chyba dojść do pęknięcia jakiegoś naczynia znajdującego się w pobliżu szwu. Nie sposób jednak było znaleźć tego miejsca bo świeża krew zalewała wszystko w ułamku sekundy. Oczyszczano mnie na bieżąco ze świeżych skrzepów by wypatrzeć cokolwiek, na darmo. Gdy nastąpił jednak moment, że lekarzom wydawało się, że opanowali wstępnie sytuację i nakazali bezwzględne leżenie i czekanie na efekt okazywało się, że nic podobnego pozycja horyzontalna jedynie łudzi oko a świeża krew sączy się i tak bez przerwy.

Zrobiło się po tych 10 godzinach krwawienia naprawdę nie na żarty. Lekarze zrozumieli, że o żadnym samoistnym skrzepnięciu mowy już nie będzie i że robi się niebezpiecznie. Brałam niestety od początku ciąży nakazane przez lekarza leki na rozrzedzenie krwi i to choć wspomagało ciążę dotąd, gubiło mnie w tej sytuacji. Nic nie zasklepiało się.

Urządziłam tam prawdziwą małą rzeźnię: krew kapała obficie po podłodze, spływała po nogach, wieloma strużkami. Bez utwierdzania mnie co jakiś czas sprzętem do usg i kontrolującym emocje spokojnym przemawianiem, że dziecko żyje i że wbrew pozorom człowiek wykrwawia się powoli chyba bym postradała zmysły z niepokoju i strachu.

Prognozowano zszycie żyły w kolejnym jak trzeba znieczuleniu ogólnym. Dla dziecka 20 tygodniowego to jednak potężne obciążenie tak raz po raz tydzień po tygodniu - narkoza. Po północy użyto wreszcie czegoś czego się ponoć nie robi w ciąży – tamponady uciskowej. Całą noc byłam pod czujnym okiem personelu w osobnej oszklonej sali, sprawdzano czy nie krwawię, mierzono mi ciśnienie co pół godziny, kroplówka, cewnik, basen, nakaz nieruszania się w łóżku przez ponad 24 godziny. Modliłam się wręcz na głos o ratunek. Udało się. Byłam jednak tak osłabiona tracąc około 450 ml krwi, że kolejne dni w szpitalu pomagano mi wstawać i dopełznąć do toalety. Litry soku z buraczków pite duszkiem i żelazo na odbudowanie krwi... pomagają, odzyskuję siły.

Jestem już w domu. Znów czasowy nakaz leżenia i tylko do wc.- wielkie ograniczenie swobody. Jednak doceniam bardzo ten obecny stan w domu bo były już przecież długie bezradne godziny zupełnego bezruchu, że nawet głowy nie wolno mi było podnieść z łóżka by się napić, a upokorzenie basenu na oczach innych było jedyną możliwą alternatywą .

W tym wszystkim najlepsze jest to, odnoszę takie wrażenie, że mój maluszek ruszając się od tamtych dni coraz intensywniej, żywotniej nic sobie z tego wszystkiego nie robi, żyje sobie w najlepsze po prostu. Czuję też, że Bóg chyba naprawdę potężnie chce dla mnie tego dziecka i daje mi na to namacalne kolejne dowody jakby w odpowiedzi na moją asekuracyjność i głupiutkie przeświadczenie, że sama mam jakąkolwiek władzę i kontrolę nad tym co się dzieje w tej ciąży.

Album sentymentalny

2009-09-06T13:02:00.025+02:00

Stół w naszym głównym pokoju życiowym stanowiącym najbliższą perspektywę łóżka tonął w ostatnim czasie nieprzerwanie w stercie papierów. Czasem wieczorową porą trzeba się było wychylać by z łóżka móc oglądać telewizję. Wstyd byłoby zaprosić kogokolwiek, jednocześnie porządkowanie tego rozmyślnie poczynionego chaosu przysporzyłoby mi ogromnego naddatku roboty i energii, której jakoś mam w niedostatku ostatnio a tego nie lubię, wiele drobnych rzeczy by się pogubiło, zaniechałam więc sprzątania a gości nie zapraszałam.

Ten stworzony przeze mnie rozgardiasz składał się z dość już archiwalnych zdjęć, mnóstwa gazetowych skrawków, motywów skojarzeniowych,wyciętych obrazków, bilecików, zapisków, liścików, kolorowego papieru, przygotowanych przeze mnie wcześniej krótkich podpisów do zdjęć i dłuższych tekstów- opowiastek. Wiele dni tak wyglądał ten stół gdyż pracowałam z doskoku nad pewnym artystycznym albumem śpiesząc się by jako tako zmieścić się z ukończeniem go do okrągłych urodzin męża.

Bezpośrednio po ślubie powzięłam tę ideę, że uwiecznię dla nas i dla zainteresowanych, dnaszych zieci na przykład, w sposób sympatyczny, niebanalny i barwny w pamiątki- krok po kroku historię naszego szukania się mężem, spotkania, bycia ze sobą, narzeczeństwa i ślubu.
Wtedy nie znając jeszcze zupełnie ciekawej i dającej szeregu możliwości dekoracyjnych- techniki scrapu i specjalnych scrapowych albumów, wykorzystałam zwykły album taki jakich wiele w sklepach fotograficznych za to z możliwością wkładania pamiątek, zdjęć i zapisków pod samoprzylepne folie. Takie albumy pozwalają na sporo swobody w utrwalaniu pamiątek, zdjęć i nie tylko ale też niosą tyleż samo ograniczeń i dziś wymyśliłabym bardziej estetyczne i praktyczne jeszcze rozwiązanie.Z racji delikatnego kleju trzymającego folię na stronie nie da się po nich rysować, pisać, stawiać scrapowych pieczątek, ozdabiać zdjęć urokliwymi ćwiekami. Folia też nie powinna być odklejana i strona uzupełniana gdyż później dużo słabiej trzyma zdjęcia i wygląda po prostu nieestetycznie. Minimalnie przestrzenne pamiątki pod folią także nie wyglądają jużzachęcająco bo folia się mocno marszczy i odkleja.
Te odkrycia niedogodności w czasie tworzenia nieco mnie zniechęciły, więc praca nad albumem rozpoczęta jeszcze dwa lata temu stanęła w martwym punkcie ale, że album był częściowo zrobiony więc z okazji ostatnich naszych świąt 5 rocznicy ślubu i okrągłych urodzin męża chciałam już sfinalizować to dzieło i wszystkie przechowane pamiątki dające się spłaszczyć zawrzeć na jego kartach.

Obecnie gromadzę materiały do następnego albumu. Tym razem kupiłam taki przeznaczony konkretnie do scrapowych zdobień z kolorowymi papierami, naklejkami, stemplami, wstążeczkami i ćwiekami. Tematem tym będzie oczekiwanie na dziecko, żeby dzieć kiedyś w okresie zadawania sobie pytań egzystencjalnych przeglądając ten emocjonalny, album,w który mam zamiar włożyć całe swoje serce i artyzm miał świadomość, że rodzice bardzo, bardzo go pragnęli i oczekiwali z wypiekami na twarzy.

Pokazuję tutaj kilka mniej osobistych stron z albumu:

Taki sobie tytuł albumu wymyśliłam

skorzystałam z naklejek pojedynczych kwiatków tworząc z nich ramkę wokół tytułu

nasz collage na pierwszą stronę, gdzie każdy element wycięłam z innego czasopisma tworząc jeden obraz

zabawna historia o naszym poznaniu się w ciekawych okolicznościach przyrody

przygotowania na pierwszą randkę

interesująca korespondencja będąca wymianą uwag na temat pożyczonej mi przez B. książki

wiosenny spacer, oraz pierwsze śluby i imprezy naszych znajomych dające nam do myślenia

pamiątkowa kartka urodzinowa dla niego

spotkanie naszych rodziców na szczycie

projekt zaproszenia ślubnego jakie przygotowałam

wyrwana kartka z kalendarza z informacją o dniu ślubu

wizytówki od kwiaciarza i kosmetyczki

barwna i obfita w emocje relacja z naszego ślubu

mozolne poszukiwanie gniazdka do zasiedlenia wśród wielości gazetowych ofert, nasze zapiski i oceny z oglądu mieszkań/ pierwsza kolacja w nowym mieszkaniu/ darowizna 11 letniego samochodu, który dał nam nowe możliwości

5 rocznica ślubu inaczej

2009-08-17T19:18:00.017+02:00

13 i 14 sierpnia spędziliśmy nieco wyjazdowo i świątecznie. Nieco wyjazdowo ponieważ nadmorski kurort Jantar, który nam użyczył swojej aury urlopowej jest zaledwie 39 kilometrów od naszego domu, z 35 minut jazdy samochodem. Nieco świątecznie gdyż w ten sposób obchodziliśmy naszą piątą rocznicę ślubu.
W tym roku mój własny urlop nauczycielski i wakacyjny zarazem minął w większości w domu, do tego bardzo stacjonarnie i w dużej mierze na leżąco jak pisałam już wcześniej bo jednak współpracowałam jak mogłam dla dobra początków ciąży i wychodziłam z mieszkania naprawdę sporadycznie tylko w okolicach osiedla bo dalej po prostu nie doszłabym.Tak minęły mi 2,5 miesiąca od końca maja. Lato więc prawie zleciało, mąż nie miał w tym roku urlopu ani motywacji do brania go skoro i tak nie mieliśmy w praktyce wyjechać mimo, że planowaliśmy wcześniej Wilno i Bieszczady ani ja go nie odczułam zbytnio a jednak trzeba to przyznać można siedzieć w domku a odpoczywa się psychicznie dopiero z dala od niego choćby o rzut kamieniem ale w oderwaniu od miejsca, które zna się tak bardzo przez stałe zasiedzenie.
Propozycja małżeństwa naszych przyjaciół, którzy zaprosili nas z okazji naszej a przy okazji i ich rocznicy ślubu do miejsca, w którym co roku spędzają kilka dni urlopu- mianowicie do Jantaru do parafii swojego wuja proboszcza tej miejscowosci, który im udziela wygodnego, niezależnego schronienia okazała się ciekawym, atrakcyjnym przeżyciem.
Na dwa dni zamieszkaliśmy najdosłowniej w kościele i przylegającym do niego oddzielonym jedynie wewnętrznymi drzwiami mieszkanku- o pięknej nazwie: pod wezwaniem Aniołów Stróżów. Ciekawie było słyszeć za ścianą organy kościelne... Ciekawie było z bliska obserwować małżeństwo, które dzieli swoje miałam wrażenie wzorcowe umiejętności rodzicielskie i wychowawcze pomiędzy półrocznego szkraba a ruchliwego eksplorującego wszystko i eksperymentującego na wszystkim dwulatka. Do kompletu nasze dwa pudle i nic więcej nie trzeba było, żeby było moc atrakcji. Licząc zawartość mojego brzucha biorąc pod uwagę nazwę mieszkania- aż 10 aniołów stróżów miało co robić na tym terytorium. W dzień i w nocy przy nocnych pobudkach maluszka i nowych niestworzonych pomysłach dwulatka wyciągaliśmy nauki na przyszłość nieco strwożeni jak to będzie za rok o tej porze przy dwóch psach, które nauczyły się, że są moimi jedynymi dziećmi.
Wspaniałe okazało się wspólne ognisko-w zacisznym ogródku kościelnym, przy pieczonych kiełbaskach z musztardą zakończone głęboką nocą przy pogaduchach i przygrywkach gitarowych i śpiewach mojego wyzwolonego ostatnio muzycznie małża.

Dzieciaki ostatecznie uśpione więc można było podokazywać dłużej.
Kolejnego dnia przejechaliśmy się wszyscy my, psy dzieci atrakcją tego miejsca - zabytkową kolejką wąskotorową

i wyznaczyliśmy ambitną dla mnie w obecnym czasie trasę 7 km lasami w kierunku powrotnym do plaży Jantaru. Mały Antoś w wózeczku lub w chuście, karmiony w przerwach na posiedzeniach wśród leśnych traw i mchów, Filip z nadmiarem energii dokazujący z psami do czasu... niesiony na koniec barana, ja tocząca się pod koniec leniwie na swych ociężałych nóżkach. Mąż nie zaproponował barana... cóż:).
Był to naprawdę wspaniały wspólny spacer, wiódł od miejscowości Mikoszewo gdzie wysiedliśmy z kolejki wąskotorowej, pośród ośrodków wypoczynkowych w stylu pereelowskim lub nowoczesnym skandynawskim

a potem już stale bajecznymi lasami sosnowymi z niesamowitą poduszeczką seledynowego mchu gdzie okiem sięgnąć i kobiercami świeżego wrzosu. oraz wyjedzonymi krzaczkami jagód i czerwoną borówką Robiliśmy sobie co jakiś czas pikniki wśród drzew, sielankowe przyjacielsko małżeńskie sesje zdjęciowe i było cudnie.

Na koniec pieczona rybka wprost z morza. Po wielu latach znów miałam okazję zjeść świeżą pieczoną flądre, którą bardzo lubię.

Taka nieodmrażana a świeża ryba morska z baru z fryteczkami i surówkami po większości dnia marszu i dotleniania się zważywszy na wolniej idącą ekipę dziecięco -ciężarówkową -pycha po prostu. Fajnie pobyć w miasteczku gdzie życie toczy się tak wakacyjnie, leniwie a szumnie i tłumnie wokół plaży, jej rozrywek, polegiwań i barów z zapachami morskich kulinariów, ludzie szczęśliwsi jakby bo w trybie odpoczynku.
Na miejscu na księżowskiej placówce dojedliśmy jeszcze uroczystym ciastem, wspólnymi życzeniami i potem już pośpieszne pakowanko i do domu- w krótkim czasie byliśmy na miejscu. I takie nasze zaskoczenie "zurlopowanych" w przeciągu kilkudziesięciu godzin zaledwie na widok innej smutnej i deszczowej atmosfery z opustoszałymi ulicami naszego codziennego otoczenia, że tak niewiele potrzeba by poczuć się na urlopie i wyjątkowo.

Sosjerka

2009-08-11T10:16:00.002+02:00

Drobnych rozmiarów sosjerka zapomniana gdzieś na tyłach szafki kuchennej i kilka kwiatuszków różanych wprost z mojego balkonowego drzewka, skąpanych w świeżej wodzie. Ot tak dla sublimacji domowego bytu i kojenia oczu.

Moje figury

2009-08-10T20:16:00.019+02:00

Długie poszukiwania figur maryjnych- jakiś czas temu zaowocowały w końcu odnalezieniem aż dwóch, przy których serce zabiło mi mocniej. Przy tej drugiej musiałam mężowi złożyć najsolenniejszą obietnicę, że to ostatni tego rodzaju zakup.Zgadzam się z nim, wiele nie ma już przestrzeni na moje wariactwa ale dla Niej malutkie miejsce znaleźć się musiało.Oj mam ja od zawsze a teraz tym bardziej za co dziękować.

Pierwsza, wiekowa figura przynajmniej ponad 100 letnia, dodatkowo sporych rozmiarów 73 cm wzrostu, że tak powiem, oraz wagi niemałej bo 10 kg szczególnie do mnie przemówiła bo motyw mi świetnie znany i wpisany bardzo mocno w serce. Maryja z Lourdes.

Historia objawień lourdzkich Maryi w niszy skalnej, młodej i ubogiej Bernadetcie Souboirous była mi często opowiadana przez św. pamięci babcię, która roztoczyła przede mną całą aurę tych wydarzeń, tak że już na zawsze Lourdes będzie miejscem, które bardzo chciałabym odwiedzić i zobaczyć osobiście, dotknąć i poczuć atmosferę tego miejsca. Pamiętam jak babcia zawsze trzymała w pogotowiu, w specjalnej buteleczce w kredensie wodę z tej groty. Opowiadała mi po wielekroć historię cudu jej najbliższą związaną z Matką Bożą lourdzką, jak to sąsiad w ich wsi, który miał okrutne serce i nie wiedzieć czemu bez litości, znęcał się nad kotami wyłupiając im oczy; miał wiele takich kocich nieszczęść na sumieniu, cóż za człowiek....., został w końcu najkonkretniej mówiąc ukarany- nagle stracił kompletnie wzrok i męczył się tak długo, długo i chyba miał czas pojąć jak krzywdził zwierzęta, jakich podłości się dopuszczał. Ktoś wracając z pielgrzymki z Lourdes przywożąc tę wodę polecił mu nią obmyć oczy. Człowiek ten odzyskał wzrok, tu nie pamiętam już dokładnie czy po jednym czy po kilku obmyciach, ale przede wszystkim to wydarzenie całkowicie przemieniło jego życie duchowe.

Zaś gdy chodzi o moją figurę, była ona własnością domu pewnej śląskiej rodziny, mimo drobnego uszczerbku ukruszenia częsci dłoni(poradzę sobie z tym raczej bez problemu) nie wiadomo czy od przetrzymywania w ostatnim czasie warunkach strychowych czy na skutek wojennych przejść co już dobrze świadczy o jej bogatej i burzliwej historii i o tym, że ostatecznie złe jej nie ruszy,

od razu w swych śmiałych wizjach zobaczyłam ją u siebie w ogrodzie w takiej niewielkiej grocie z kamieni napodobienstwo tej lourdzkiej, którą chcemy zbudować jako miejsce zadumy i modlitwy oraz znak naszej wdzięczności za dziecko, okalając grotę albo winoroślami albo bzami co od razu uczyni to miejsce urokliwym do przesiadywania na ławeczce jej w cieniu. Nasze miejsce ogrodowe już jest zaklepane,przepiękne ale ogrodu w najbliższym roku, dwóch przypominać no niestety nie będzie. Planuję jednak by wyglądało to kiedyś mniej więcej tak:

Drugą raczej niewielką 43 cm figurę uznałam za wyjątkowo oryginalną i urodziwą, szczególnie jak na figurki tej wielkości przeznaczenia domowego, dostępne na allegro.

Stoi sobie u nas zaraz nad moją głową gdy śpię, do zdjęcia postawiłam ją w bardziej widocznym miejscu, za kilka lat planuję przeznaczyć jej albo specjalną niszę w ścianie w centralnym miejscu docelowego już domu, albo jakiś inny szczególnie dostojny kątek .

Ku uciesze oka

2009-08-10T19:49:00.005+02:00

Zawieszki

2009-08-09T20:39:00.009+02:00

W ostatnim czasie zainspirowały mnie i zachwyciły rozmaite formy ozdób ściennych, okiennych, lub wywieszanych w tym podobnych miejscach zawierające nie obrazy lecz napisy. Zawieszki- metalowe lub żeliwne tablice na drucikach lub wstążeczkach zawierające słowa dla mnie arcyważne, słowa nośne i zdradzające priorytety mojego świata, naszego domu.
Nad kanapą w pokoju, który mam nadzieję zasiedli dziecię zawisł jakiś czas temu drewniany napis FAMILY z dołączonymi dyndającymi ramkami, które wypełniłam już nami na zdjęciach na razie we dwójkę, po ostatnich magicznych wydarzeniach w moim życiu ucieszyłam się, że może niebawem nie będzie wyglądać to już tak nieadekwatnie do treści. Ramek z napisem MARRIAGE nie było. Tak wiem ideałem byłoby gdyby owe napisy były w języku polskim ale nie ma.

Czekam na okazję by zebrać się na siłach i podjechać do jakiegoś marketu budowlanego, kupić farbę akrylową dla przemalowania owego napisu i ramek na biało gdyż na razie jest to szaro bura przecierka, która jakoś mi nie odpowiada. W mieszkaniu też pojawiły się kolejne dwie zawieszki, poza tą z napisem LOVE pokazaną w temacie o truflach,która zawisła tuż na przeciw wejścia także każdej osobie wprost narzuca się ta treść po wejściu do mieszkania.
Kolejne z napisami HOME oraz "HOME -My God bless our home sweet home" nie znalazły jeszcze swego miejsca. Myślałam sobie nad nimi kilka miesięcy, zastanawiałam się gdzie na nie miejsce, zanim jednak obmyśliłam, w chwili słabości podjęłam decyzję i już są. Mam na nie plany w nowym domu, który jak już się za kilka lat zbuduje to marzę by urządzić dużo bardziej jasno i uroczo niż ten obecny kątek mieszkalny. Tak więc niech czekają przynajmniej póki mąż nie wyjmie wiertary i ich gdzieś nie zawiesi pod moje dyktando rzecz jasna.

Jedna z fotografii dawnych rodzin wielodzietnych z moich zbiorów

Poranna herbatka

2009-08-06T20:34:00.008+02:00

Trochę w ramach rozluźnienia podniosłej atmosfery jaka zapanowała na moim blogu, dzielę się tym co powodują u kobiety ciążowe wahania hormonalne uwydatniające jej nieposkromione potrzeby opiekuńcze.Dzisiejsza poranna herbatka Franka pita przez niego oczywiście

na niby...:)

Rozwiany sekret mojego milczenia- długie

2009-08-06T10:47:00.011+02:00

Aż naprawdę nie wiem jak zacząć po takim długim czasie przerwy w blogowaniu, zaniedbywaniu Was... dlatego zaczynam od „aż”.

Myślałam i zaglądałam na blog prawie codziennie, bywałam też u Was, czytałam,bywało, że komentowałam z rzadka ale czułam, że ja sama nie jestem w stanie ogarnąć nawet siebie od środka, nie umiem mówić o tym co czuję inaczej jak bez słów za to w podskokach, emocjach i ze łzami wzruszenia w oczach.Nie byłam w stanie też przed czasem opisać innym co też u mnie się w życiu wyprawia bo przerosło mnie to zupełnie.

A przyczyną tej mojej niekompetencji osobowej jest fakt, że moje wielkie wieloletnie pragnienie ciała i duszy się ziszcza, dojrzewa we mnie przemienia mnie całą nie tylko od środka o czym świadczy dołączone zdjęcie.

Pamiętacie może moje nieśmiałe przebąkiwania o dziecku, niekiedy w wątkach już nie byłam w stanie tego ukryć.

My tu zdaje się zresztą wszystkie, wszyscy prowadzimy te swoje twórcze blogi a nasze życia usłane są nie tylko myślami i działaniami o estetyczno, sentymentalnych błahostkach,/radostkach, lecz także obciążone troskami czasem bardzo ciężkimi do znoszenia w codzienności. Znam historie niejednej, niejednego z Was piszących i czytających i wiem, że nosimy na plecach rozmaite garby obciążeń.

Moja historia bólu, jedna z nich była taka, że tyle lat czekaliśmy na dziecko w naszym małżeństwie, walczyliśmy o nie, lekarze, badania, eksperymentowanie a nóż to pomoże a kiedy już po jakichś dziwnych specyfikach udawało się po kilku latach zajść zderzałam się zanim dotknęłam nieba z radości z betonem- niezwykle wczesne poronienia ciąż. Morze bólu i niespełnienia, którego nie chciałam tutaj zdradzać, a które obejmowało w ostatnich miesiącach mnie całą.

W końcówce kwietnia zdarzyło się coś co mnie już kompletnie rozbiło, dlatego od tego czasu ilość moich wpisów zdecydowanie zmalała. Otaczały mnie same szczęśliwe matki, kobiety oczekujące dziecka. Najbliższe przyjaciółki i koleżanki spełnione macierzyńsko po brzegi przelewające się nieomal ze szczęścia a wśród nich ja jedyna z wielką pustką w łonie i poczuciem jakiegjś niegodności do tej misji, mimo pragnienia od tylu lat.

Trochę w przenośni ale obrazując duchowo więcej chyba płakałam niż oddychałam w maju.

I teraz będzie część, która może komuś trącić będzie zbytnią religijnością ale trudno inaczej naprawdę nie dam rady opowiedzieć Wam w pełni tej historii.

W maju z tej desperacji dojrzałam do tego by to nieszczęście oddać całkowicie Bogu i wybłagać u Niego dziecko,stanąć na uszach i po prostu je wybłagać tak jak tylko człowiek jest w stanie dobijać się do Jego Serca uparcie, ufanie i jak dziecko. Mogę powiedzieć z całym przekonaniem, że od tylu lat mimo modlenia się o dziecko po raz pierwszy zaczęłam prosić Go tak dramatycznie, że absolutnie nie miałby serca mi odmówić. Prosiliśmy po raz pierwszy z mężem razem.

Zamiast nawet prosić o dziecko posunęłam się jeszcze dalej dziękowałam wręcz bezczelnie, że mi je da już za moment, nawet w tym miesiącu mimo że taka modlitwa była przeskakiwaniem samej siebie bo jakże to ja mogłabym zajść w ciążę. Ciąża wydawała mi się nieomal doświadczeniem absolutnie kosmicznym i niedostępnym dla mnie.

Moja przyjaciółka widząc mój opłakany stan dała potajemnie co się potem wydało w naszej intencji na codzienne msze św w maju- dokładnie na 31 mszy św. Ja zaś poprosiłam mailowo o wstawianie się o dziecko dla nasw modlitwach i ofiarach ponad 20 wspólnot zakonnych a także znanych ewangelizatorów także z z zagranicy. Odpisywali mi ze współczuciem, zapewniali ,o codziennej modlitwie w tej sprawie. Prosili wraz z nami każdy tak jak umiał nasi przyjaciele, znajomi. Chyba ponad 300 osób jak teraz liczę objęło nas modlitwą.

Ponieważ mój stan psychiczny był tak kiepski w maju lekarz doradzał mi antydepresanty... bo żołądek mi siadł i cała reszta była rozklekotana. Nie zdążyłam ich zacząć brać...i już nie muszę zupełnie.

Kiedy pisałam na blogu ten enigmatyczny wpis na Dzień Matki pamiętacie czując rozdzierający ból, że znowu jak co roku to nie moje święto, wklejając niby to ot tak ten filmik o Arvenie, której czegoś brakuje do spełnienia, miałam już od kilku godzin pod sercem dziecko kompletnie o tym nie wiedząc. W 31 dniu maja w Święto Zesłania Ducha św po słowach dziwnych i proroczych, które otworzyłam i przeczytałam w Biblii z psalmu 13, że mam zacząć śpiewać bo Pan obdarzył mnie tym o co prosiłam, co zaznaczę w ostatnim 31 dniu mszy św odprawianej za nas- coś albo i Ktoś kazało mi zrobić test ciążowy. Kompletnie to było irracjonalne bo zdecydowanie za wcześnie i przecież jakim cudem ale popychana jakimś wewnętrznym nakazem zrobiłam posłusznie i okazało się, że ja, ja naprawdę ja ja jestem w ciąży.

Jestem obecnie już w 4 miesiącu, dziecko się rozwija pięknie a ja uważam to za cud boski, mój organizm jeśli już po lekach się udało odrzucał w tamtych przypadkach ciąże na starcie.

Wiadomo wszystko to jest we mnie jeszcze takie nieśmiałe, takie świeże ale nie ma dnia bym nie prosiła dalej o to by cud rósł w siłę i bym nie dziękowała bez końca.

Nie pisałam dotąd z wyjątkiem pożegnalnego wpisu dla Michaela Jacksona bo wszystko stanęło na głowie, nie byłam w stanie pisać o swoich dotychczasowych retro entuzjazmach, aranżacjach przestrzeni, na które zresztą nie miałam energii w pierwszych tygodniach bo wszystko zaczęło tańczyć wokół tego jednego jedynego tematu- tego, że jestem w ciąży. Organizm też trochę wirował, żołądek wariował więc ostatnie miesiące przeleżałam, przespałam. Zaczynam się budzić, zaczynam wychodzić i odkrywam że lato już w pełni, że niektórzy z Was piszą z sentymentem do mnie bym może się już odezwała.To takie miłe. Wracam więc do stanu użyteczności publicznej i mam nadzieję jednocześnie, że podzielacie, że powody mojego milczenia były dość zrozumiałe.

Man in the mirror

2009-07-04T08:31:00.004+02:00

Kochani moi pozwólcie, że jeszcze sobie ulżę bo noszę to w sobie nadal: to była jego piosenka chyba jednak najbardziej przeze mnie ukochana, dziś usłyszałam ją rano w radiu w innym wykonaniu, na cześć jego pamięci i musiałam odszukać oryginał. Kosmicznie mnie wzrusza...
Zawsze zadawałam sobie przy niej pytanie co robię dla innych moich braci i sióstr na świecie by nie cierpieli niedostatku duchowego lub materialnego, bym kiedyś nie była winna obojętności wobec nich. Trudne to było pytanie...

A przy okazji, który inny takiego formatu piosenkarz pokazał by w videoklipie obok tak wielkich światowych przywódców naszą walczącą Solidarność i Lecha Wałęsę.

Spoczywaj w pokoju Michael

2009-06-27T20:59:00.007+02:00

Zbieram się na nieco wynurzeń:
W okresie dorastania tak mniej więcej pomiędzy 15 a 19 rokiem życia Michael Jackson był moim ze wszech miar ulubionym piosenkarzem.... Powiem więcej to była wielka fascynacja, kochałam się w nim nawet...do czerwoności, wiem zabawne ale wtedy to było takie realne.
Był sporym kawałkiem historii mojego życia i towarzyszył tak pogodnie mojemu burzliwemu dorastaniu. Do dziś chyba przez niego pozostał mi odruch wyciągania pasemek włosów z końskiego ogona wokół czoła i okalania nimi twarzy. Dopiero dziś zdałam sobie zresztą z tego sprawę.

Jego muzyka dźwięczała mi w uszach i w sercu od rana do nocy. Miałam wszystkie jego kasety. Znałam każdy tekst jego piosenki na pamięć, umiałam zaśpiewać i przetłumaczyć, uczyłam się na nim angielskiego. Do dziś też trzymam na półce film z jego udziałem pt Moonwalk. Ten film oglądałam z setki razy... Kupowałam wszystkie młodzieżowe czasopisma ,w których była choćby mała wzmianka o nim, choćby malutkie zdjęcie. Pisałam listy do Neverlandu.
Po wielu godzinach przypatrywania się jakże on to robi rozgryzłam jego widowiskowy chód księżycowy i od tamtej pory do dziś zdarza mi się dla rozluźnienia tak zatańczyć, nie każdy umie przemieszczać się moonwalkiem a ja i owszem nawet w trakcie gotowania obiadu.

Na jego cześć prowadziłam pamiętnik, jedyny w historii mojego życia pamiętnik zaczęty i nieprzerwany po kilku stronach- zapisany gruby brulion- wszystko w nim o nim i o tym, że na pewno kiedyś zostanę jego żoną:))))))

Z dzikiej fascynacji wyrosłam rozsądnie ale dopiero koło 20tki, jednak wrażliwość na najdrobniejsze dźwięki jego piosenek ( tyle miałam ulubionych, że nie sposób wymieniać) pozostała do dziś mimo iż potem zarzuciłam słuchanie. Wyłapywałam je jednak bezbłędnie od pierwszego taktu z każdego miejsca, w którym zabrzmiała jego muzyka. Mogę powiedzieć, że mam równie wyczulone na nie ucho jak na głos swojej duszy.
Mimo, że uczucie i fascynacja wygasły i stał się znów po prostu znaną bliską mi kiedyś gwiazdą ze szklanego ekranu, to gdzieś kątem oka zaledwie ale śledziłam jego dalsza historię, jego trudne, poplątane życie. Nie było mi to jakoś obojętne.
Realnie przeżywałam w sercu to co się z nim dzieje, życzyłam mu dobrze, pragnęłam by tak jak o tym marzył całymi latami, spotkał swoją wielką miłość i miał szczęśliwą, liczną rodzinę.

Była we mnie stale obecna siostrzana troska jak o znanego mi kiedyś, bliskiego człowieka. To piękne uczucie nie zobojętnieć do reszty na kogoś kto kiedyś był ważny. Pozostać w sercu niepodsycanym już przecież niczym, żadnym tam miłosnym uczuciem do idola, z tym co w sumie najważniejsze z dobrą myślą , ze wsparciem duchowym (oj nie raz się za niego modliłam) z obroną i usprawiedliwieniem pomimo zszarganej przez ludzi opinii.
Ludzie, dla których tworzył tak bardzo go skrzywdzili... Szkoda słów.
Kto raz przeczytał jego osobisty pamiętnik oraz poznał jego historię, zwierzenia, koszmarne dzieciństwo, kompleksy do jakich doprowadził go ojciec i przemoc psychiczno -fizyczną jakiej doświadczył jako chłopiec..., ta jego tęsknota za niespełnionym dzieciństwem i kontaktem z dziećmi, które są takie szczere i niewinne, w przeciwieństwie do dorosłych, kto to zna wie dlaczego mógł takim się stać i późniejsze złe słowa na jego temat, szkalowanie go o pedofilie mogły niepokoić ale nie mogły niczego wypaczyć w tym obrazie jego osoby do jakiego miało się pełne przekonanie.
Owszem przez lata trudnych doświadczeń jego psychika ucierpiała znacznie, z tym się zgodzę. ale, która psychika wytrzymałaby taki ciężar...Dodatkowo liczne nierozsądne operacje nie uzdrowiły jego kompleksów ani zranionej duszy.
Nie nazwałabym go jednak nigdy dziwakiem. Nie ośmieliłabym się oceniać tak człowieka nie chodząc ni pół godziny w jego butach. Ja go rozumiałam i rozumiem ot po prostu.

To był dobry, niezwykle wrażliwy, genialnie utalentowany a przy tym nieśmiały chłopiec, zakompleksiony i pogubiony w tym życiu z wielkim niespełnieniem w sercu, z wielkimi marzeniami o innym życiu niż te, które go spotkało. Niekochany niestety tak jak tego potrzebował.

Myślę o nim na zawsze ciepło i pozostanie drogi w moim sercu.

Odpoczywaj w pokoju wiecznym Michael - nie zapomnę...dziękuję za wszystko...

Childhood / Dzieciństwo
tekst piosenki napisany przez Michaela

Czy widzieliście moje dzieciństwo?
Szukam świata, z którego przybywam
bo rozejrzałem się
w biurze rzeczy znalezionych mojego serca...

Nikt mnie nie rozumie
uważa się, że to w wyniku jakichś dziwnych napięć...
tak się głupio zachowuję
zupełnie jak dziecko, ale wybaczcie mi...
ludzie mówią, że ze mną jest coś nie tak
bo kocham tak elementarne sprawy...

To moje przeznaczenie szukać czegoś, co wyrówna
dzieciństwo, którego nigdy nie miałem...
Czy widzieliście moje dzieciństwo?
Szukam tych cudów w mej młodości
takich jak piraci i sny o przygodach
o podbojach i królach na tronach...
Zanim mnie osądzicie
spróbujcie naprawdę mnie pokochać
Spójrzcie w wasze serca, a potem spytajcie
czy widzieliście moje dzieciństwo?

Ludzie mówią, że jestem taki dziwny
bo kocham sprawy tak elementarne
To moje przeznaczenie, szukać czegoś, co wyrównałoby
dzieciństwo, którego nigdy nie miałem

Czy widzieliście moje dzieciństwo?
Szukam tych cudów w mej młodości
takich jak opowiadanie fantastycznych historii
Sny... odważyłem się śnić, patrzcie jak latam...
Zanim mnie osądzicie
spróbujcie mnie naprawdę pokochać...
Bolesną młodość, którą miałem
Czy widzieliście moje dzieciństwo...

Legowisko dla wyższych psich sfer

2009-06-18T21:50:00.009+02:00

Jakoś tak zaczęło mnie uwierać i krępować coraz dotkliwiej, że gdy przychodzą do nas znajomi, nasi swojscy ale zawsze goście to zastają nasz pokój, nazwijmy to z przymrużeniem oka reprezentacyjny - w pewnym powiedziałabym rozgrzebie wynikającym z wiecznie niezaścielonego albo inaczej wiecznie rozścielanego, mimo moich wielokrotnych dzialań w celu przywrócenia ładu- psiego posłania.
Psy sypiają pod nami toteż i ich dotychczasowe łoże, na które składał się do niedawna stary ale pościelowy a więc luksusowy śpiwór i koc znajduje się w wielkiej bliskości naszego łoża ;)( to też marzenie na dalszą przyszłość- na razie kanapa rogowa).
Ostatnimi czasy moje psy upodobały sobie tak bardzo ów miękki zestaw pościelowy, dodatkowo traktując go od czasu do czasu jako rozrywkę i przeciągając między sobą po pokoju od balkonu po przedpokój, że brała mnie irytacja, bezradność i obrzydzenie do tego przybytku. Szczególnie pikowany kołdrowo podobny, po kawalerze mężu śpiwór turystyczny- o błękitnokwiatkowym deseniu nijak nie pasował do naszej bordowej koncepcji pokoju- był ohydny. No ale psy lubiły na nim spać.
Wzięłam się ostatnio wkurzyłam i kupiłam planując na razie dla Franka takie upatrzone romantyczne legowisko przeznaczone dla psów salonowych.
Miało być zdecydowanie dla mniejszego poczochrańca, bo wielkością dopasowane do niego ale nie czekając nawet aż porządnie rozłożę zajął je Taffi i wymościl je swoim gęstym futrem. To nic że z niego trochę wypada bo się nie mieści.

W mig po oczach psa po których skakaly iskierki, zrozumiałam, że jest zachwycony nowym nabytkiem i uważa za wlasność. Zdjęcia Franka wychodzą poruszone bo siedzaił tam jak na szpilkach.

Tajemnicza Dziewczynko- zatęskniło mi się do Ciebie

2009-06-13T15:13:00.020+02:00

To, że o niej już nie piszę, nie znaczy wcale drodzy moi, że nie myślę, nie szukam, nie przetrząsam świata, jednak moje poszukiwania utknęły jakiś czas temu w martwym punkcie a nurtuje mnie wciąż mocno jej imię i nazwisko. No pomóżcie mi proszę, pomóżcie...
Dzięki tej wiedzy mogłabym dowiedzieć się już wszystkiego.

Co jakiś czas ucieszy mnie jedynie upolowana w dzikiej walce na allegro jej pocztówka, mam wrażenie, że wiele z nas sympatyczek "Mistery Girl"w emocjonującej walce na argumenty monetarne zdobywa te jej ukazujące się czasem na allegro pocztówki( ja zapewniam, że jeśli bywa, że piszecie do mnie emaile by spytać z niepewności czy dana pocztówka na aukcji to na pewno ona, nigdy nie podejdę Was podstępem i nie zgarnę sprzed nosa, będę patrzyła, śliniła się ale odmówię sobie lauru zwycięskiego posiadacza dla uczciwości i bycia fair wobec was).
Udało mi się ostatnio zdobyć tę jej pocztówkę, mam nadzieję, że nie jest Wam dobrze znana bo to by znaczyło, że ta równie zajadła jakaś osoba, to któraś z Was.

a te znaleźć na amerykańskich aukcjach w necie.

wraz z siostrą

prawdopodobnie ta właśnie siostra w czasie indywidualnej sesji- talent rodzinny:)